Dimitris Nikolsky
Χθες συνομίλησα, μετά από καιρό ομολογώ, με καλό φίλο από
ευρωπαϊκή χώρα, ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία και ο ίδιος
άτομο με κινητική αναπηρία. Κάποια στιγμή είπε κάτι που μου έμεινε:
«Δεν μας λογαριάζουν πραγματικά. Μας θυμούνται επιλεκτικά».
Η φράση του με ξάφνιασε. Ίσως γιατί προερχόταν από κάποιον
που ζει σε μια δυτική χώρα, όπου συχνά πιστεύουμε ότι αυτά τα ζητήματα έχουν
προχωρήσει περισσότερο. Για μια στιγμή σκέφτηκα μήπως ήταν υπερβολικός ή απλώς
απογοητευμένος.
Όταν τον ρώτησα, μου εξήγησε ότι δεν το έλεγε από θυμό.
Απλώς, όπως είπε, τα τελευταία χρόνια η συζήτηση μετατοπίζεται όλο και
περισσότερο προς το δικαιωματικό μοντέλο της αναπηρίας. Κάτι που είναι
σημαντικό αλλά καμιά φορά έχει ως συνέπεια να μειώνεται η έμφαση στην πρακτική
υποστήριξη των ατόμων με αναπηρία, ιδιαίτερα σε ζητήματα υγείας και φροντίδας.
Η παρατήρησή του δεν ήταν κραυγή θυμού, αλλά μάλλον μια ήρεμη διαπίστωση από
την εμπειρία του και με έκανε να σκεφτώ πόσο σύνθετο είναι τελικά το ζήτημα: τα
δικαιώματα, η κοινωνική ισότητα αλλά και η καθημερινή υποστήριξη, οι ανάγκες
υγείας με τρόπο ώστε το ένα να μην επισκιάζει το άλλο.
Όπως ανέφερε "η ορατότητα των ατόμων με αναπηρία δεν
πρέπει να εμφανίζεται μόνο περιστασιακά. Χρειάζεται σταθερή προσοχή και μια
ισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα και στην ουσιαστική υποστήριξη της καθημερινής
τους ζωής". #disability_daily
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία
