Διόδια: Ποιοι μπορούν να περάσουν χωρίς να πληρώσουν – Τι χρειάζεται να κάνουν Ποιοι οδηγοί δεν πληρώνουν διόδια

Διόδια: Ποιοι μπορούν να περάσουν χωρίς να πληρώσουν – Τι χρειάζεται να κάνουν

Μάι 26, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

Διόδια: Ποιοι μπορούν να περάσουν χωρίς να πληρώσουν – Τι χρειάζεται να κάνουν

Ποιοι οδηγοί δεν πληρώνουν διόδια

Με το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος να πλησιάζει, αρκετοί οδηγοί ετοιμάζονται για την επόμενη απόδραση, αναζητώντας τρόπους να περιορίσουν το κόστος της μετακίνησης. Η αργία της Δευτέρας 1 Ιουνίου αναμένεται να αυξήσει την κίνηση στους μεγάλους οδικούς άξονες, ενώ για ορισμένες κατηγορίες πολιτών υπάρχει η δυνατότητα δωρεάν διέλευσης από συγκεκριμένους σταθμούς διοδίων.

Η απαλλαγή δεν ισχύει για όλους τους οδηγούς, ούτε για όλα τα διόδια της χώρας. Ειδικότερα, αφορά συγκεκριμένες ομάδες πολιτών, οι οποίοι μάλιστα θα πρέπει να πληρούν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις και να έχουν ολοκληρώσει τη σχετική διαδικασία.

Ποιοι οδηγοί δεν πληρώνουν διόδια

Δωρεάν διέλευση μπορούν να έχουν, κατά περίπτωση, οδηγοί που ανήκουν σε συγκεκριμένες κατηγορίες.

Σε αυτές περιλαμβάνονται:

• μόνιμοι κάτοικοι περιοχών κοντά σε σταθμούς διοδίων,

• άνεργοι με ενεργή κάρτα ανεργίας,

• άτομα με αναπηρία,

• οχήματα κρατικών ή διπλωματικών αρχών.

Για τους ανέργους, βασική προϋπόθεση είναι το όχημα να είναι στο όνομά τους και να χρησιμοποιείται από τους ίδιους.

Τι ισχύει για τους μόνιμους κατοίκους

Οι μόνιμοι κάτοικοι περιοχών που βρίσκονται κοντά σε συγκεκριμένους σταθμούς διοδίων μπορούν να ζητήσουν απαλλαγή για τη διέλευσή τους από τα διόδια που αντιστοιχούν στην περιοχή κατοικίας τους.

Σημαντική προϋπόθεση για την ελάφρυνση αυτή αποτελεί η ηλεκτρονική αίτηση μέσω gov.gr, στην υπηρεσία του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Όπως αναφέρεται στην πλατφόρμα, οι μόνιμοι κάτοικοι μπορούν να υποβάλουν ηλεκτρονικά αίτηση για δωρεάν διέλευση από διόδια της περιοχής τους.

Μετά την έγκριση της αίτησης, το όχημα εντάσσεται στο σύστημα και ο δικαιούχος μπορεί να περνά χωρίς χρέωση από τους προβλεπόμενους σταθμούς.

Τα δικαιολογητικά που χρειάζονται

Οι οδηγοί που δικαιούνται απαλλαγή θα πρέπει να έχουν διαθέσιμα τα απαραίτητα έγγραφα, είτε για την ηλεκτρονική αίτηση είτε για ενδεχόμενο έλεγχο.

Για τους μόνιμους κατοίκους απαιτούνται:

• αστυνομική ταυτότητα,

• πρόσφατο εκκαθαριστικό εφορίας,

• άδεια κυκλοφορίας του οχήματος.

Για τους ανέργους χρειάζονται:

• κάρτα ανεργίας σε ισχύ,

• αστυνομική ταυτότητα,

• άδεια κυκλοφορίας στο όνομά τους.

Για τα άτομα με αναπηρία απαιτούνται:

• δελτίο στάθμευσης ΑμεΑ,

• ειδική ταυτότητα, όπου προβλέπεται,

• άδεια κυκλοφορίας.

Τι πρέπει να προσέξουν οι οδηγοί

Η δωρεάν διέλευση δεν ενεργοποιείται αυτόματα για όλους. Ο ενδιαφερόμενος πρέπει να ελέγξει αν ανήκει σε δικαιούχα κατηγορία, αν ο σταθμός διοδίων από τον οποίο περνά καλύπτεται από την απαλλαγή και αν έχει υποβάλει σωστά τα απαραίτητα δικαιολογητικά.

Την ίδια στιγμή ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στο όχημα που δηλώνεται, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η απαλλαγή συνδέεται με συγκεκριμένη άδεια κυκλοφορίας και όχι γενικά με το πρόσωπο του δικαιούχου.

Συνεπώς, όσοι σχεδιάζουν μετακίνηση το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος καλό είναι να γνωρίζουν ότι η δωρεάν διέλευση από διόδια αφορά μόνο συγκεκριμένες κατηγορίες οδηγών και συγκεκριμένους σταθμούς.

Μόνιμοι κάτοικοι, άνεργοι, άτομα με αναπηρία και οχήματα κρατικών ή διπλωματικών αρχών μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να περάσουν χωρίς χρέωση. Για τους μόνιμους κατοίκους, η διαδικασία γίνεται ηλεκτρονικά μέσω gov.gr, ενώ για όλους τους δικαιούχους απαραίτητη είναι η ύπαρξη των σωστών δικαιολογητικών.

Πηγή: economistas

Πηγή: www.typosthes.gr 

Ερώτηση Κοτίδη στη Βουλή για τη λειτουργία δημόσιων ΣΥΔ ενηλίκων ΑμεΑ Ερώτηση προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κατέθεσε ο Βουλευτής Ημαθίας Βασίλης Κοτίδη με θέμα: «Ανάγκη για την προώθηση του σχεδιασμού σύστασης και άρτιας λειτουργίας δημόσιων Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης για την υποστήριξη των ενηλίκων ΑμεΑ σε όλες τις

Ερώτηση Κοτίδη στη Βουλή για τη λειτουργία δημόσιων ΣΥΔ ενηλίκων ΑμεΑ

Μάι 26, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Κοινοβουλευτικός Έλεγχος

Ερώτηση Κοτίδη στη Βουλή για τη λειτουργία δημόσιων ΣΥΔ ενηλίκων ΑμεΑ

Ερώτηση προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κατέθεσε ο Βουλευτής Ημαθίας Βασίλης Κοτίδη με θέμα: «Ανάγκη για την προώθηση του σχεδιασμού σύστασης και άρτιας λειτουργίας δημόσιων Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης για την υποστήριξη των ενηλίκων ΑμεΑ σε όλες τις Αυτοδιοικητικές Περιφέρειες και Δήμους της χώρας». Στην Ερώτηση αναφέρει:

«Κυρία Υπουργέ,

Αποτελεί μεγάλη ανησυχία και στρεσογόνο παράγοντα για όλους τους γονείς, που έχουν υπό την προστασία τους τέκνα με αναπηρία, η διαβίωση των τελευταίων, κατά το ύστερο της ενηλικίωσής τους στάδιο. Πολλοί γονείς – προστάτες ΑμεΑ, είτε λόγω προχωρημένης ηλικίας είτε λόγω ασθενειών που τους καθηλώνουν σε κλίνες νοσοκομείου ή αδύναμους στο σπίτι, συμβαίνει, πολύ συχνά, να μην είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στη φροντίδα των ανάπηρων τέκνων τους. Η κατάσταση αυτή επιτείνεται από τις συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης, υπό τις οποίες αναγκάζονται, συχνά, να διαβιούν πολλές οικογένειες με προστατευόμενο τέκνο ΑμεΑ, όπου, είτε η ανεργία πλήττει έναν εκ των δύο ή και τους δυο συζύγους, είτε η χαμηλή σύνταξη των δυο ή ακόμα χειρότερα του ενός γονέα δεν επαρκεί, είτε, στη χειρότερη των περιπτώσεων, όταν ένας/μια μονογονέας παλεύει για τη στοιχειώδη επιβίωση όλων. Η μαζική φιλοξενία των ΑμεΑ σε δημόσια ιδρύματα, σημειωτέον, δεν ενδείκνυται, αφού, όλη η επιστημονική κοινότητα και πληθώρα ανθρωπιστικών οργανώσεων καταδικάζουν τη συνήθως άθλια ποιότητα ζωής εσώκλειστων αναπήρων σε μεγάλες απρόσωπες τέτοιες δομές. Έχει παγιωθεί ότι, τόσο επιστημονικά όσο και κοινωνικά, μόνον η διαβίωση σε Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, άρτια στελεχωμένες και τροφοδοτούμενες εξασφαλίζει στοιχειώδη αξιοπρέπεια ζωής στα ΑμεΑ.

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω,

Ερωτάται η κ. Υπουργός:

Προτίθεστε να αναλάβετε την πολιτική πρωτοβουλία, αρχικά της σύστασης και έπειτα της συνεχούς εποπτείας μιας άρτιας λειτουργίας δημόσιων Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης για την υποστήριξη της αυτόνομης διαβίωσης των ενηλίκων ΑμεΑ σε όλες τις Αυτοδιοικητικές Περιφέρειες και Δήμους της χώρας, με τα έξοδα συντήρησης των δομών αυτών και διαβίωσης των τελευταίων, τα έξοδα μισθοδοσίας του απαραίτητου προσωπικού υποστήριξής τους και την ιατρική φροντίδα των ΑμεΑ να καλύπτονται μόνον από το Ελληνικό Δημόσιο, ώστε να μην επιβαρύνονται οι συχνά ηλικιωμένοι και μη εύποροι γονείς τους;».

Πηγή: https://laosnews.gr 

«Το τραπεζικό μας απόρρητο πηγαίνει στον βρόντο» Γολ­γοθάς για μια τραπεζική συναλλαγή σε κατάστημα, ATM ή POS – Περιγράφουν μέλη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών, ΠΣΤ.

«Το τραπεζικό μας απόρρητο πηγαίνει στον βρόντο»

Μάι 26, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

«Το τραπεζικό μας απόρρητο πηγαίνει στον βρόντο»

Γολ­γοθάς για μια τραπεζική συναλλαγή σε κατάστημα, ATM ή POS – Περιγράφουν μέλη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών, ΠΣΤ.

Βαγγέλης Βαλαβάνης

Η συμπερίληψη των αναπήρων δεν πραγματοποιείται με δωρεές σε σωματεία και ενώσεις, αλλά με την πραγματική εξυπηρέτησή τους και την προσαρμογή των διαδικασιών στις ανάγκες τους. Αυτό είναι που δεν κάνει η Ελληνική Ενωση Τραπεζών, με τις τέσσερις συστημικές τράπεζες να επιβάλλουν στα τυφλά άτομα να έχουν μάρτυρες στις διά ζώσης συναλλαγές τους αντιμετωπίζοντάς τα σαν αφερέγγυα ή ανίκανα. Πολλών διορθώσεων χρήζουν και τα ΑΤΜ ως προς τους συνθέτες φωνής, οι εφαρμογές των τραπεζών και τα POS. Δυστυχώς η φράση «καμία πατρίδα για τους αναπήρους» παραμένει επίκαιρη καθώς πολιτεία και τράπεζες αδιαφορούν και δεν κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τα τυφλά άτομα ώστε να υπάρξει ενιαίο σύστημα εξυπηρέτησης.

Ο Δημήτρης Σηφάκης, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών (ΠΣΤ), μιλώντας στο Documento, εξηγεί πώς καταργείται η ιδιωτικότητα της συναλλαγής: «Οταν ένα άτομο με οπτική αναπηρία πάει σε ένα κατάστημα, ζητούν να έχουμε δύο μάρτυρες πάντα μαζί μας. Δεν μπορούμε να έχουμε δύο ανθρώπους πάντα για να κάνουμε την οποιαδήποτε συναλλαγή, στο οποιοδήποτε κατάστημα τράπεζας. Χάνεται το τραπεζικό απόρρητο. Δεν μπορούμε ανεξάρτητα να διαχειριστούμε τα χρήματά μας, εύκολα, χωρίς εμπόδια, σε ό,τι αφορά τη φυσική εξυπηρέτηση. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχε μια εσωτερική εγκύκλιος των τραπεζών που όριζε ότι οι δύο μάρτυρες ήταν ένας εργαζόμενος συν τον διευθυντή ή τον υποδιευθυντή του υποκαταστήματος. Τώρα έχει καταργηθεί».

Ιστορίες… ταλαιπωρίας

Πολλές φορές υποκαταστήματα τραπεζών αρνούνται ακόμη και τα πιο απλά πράγματα στα τυφλά άτομα αντιμετωπίζοντάς τα ως παντελώς ανήμπορα. Μια τέτοια κατάσταση έζησε και η Θεοδώρα Φαρδέλα, γενική γραμματέας του ΠΣΤ: «Δεν ξέρουμε τι θα αντιμετωπίσουμε κάθε φορά. Πήγα με την ταυτότητά μου για να κάνω μια ενημέρωση βιβλιαρίου. Ούτε λεφτά ζήτησα να βγάλω ούτε τίποτα. Ζήτησαν την ταυτότητα της φίλης που ήταν μαζί μου και είπα “αν είναι δυνατόν!”. Τότε το κάναμε θέμα με την ομοσπονδία (σ.σ. ΕΣΑμεΑ) και ζήτησαν συγγνώμη. Πάρα πολλά τέτοια παράπονα ακούμε από μέλη μας καθημερινά».

Αντίστοιχη κατάσταση έχει ζήσει και ο Δ. Σηφάκης που ολοκλήρωσε μια απλή διαδικασία ύστερα από… τρεις μήνες: «Πήγα σε ένα κατάστημα τράπεζας στα Τρίκαλα να καταχωρήσω τα στοιχεία της νέας ταυτότητάς μου. Ηταν αδύνατο να γίνει. Θέλαμε δύο μάρτυρες για να το κάνουμε. Τελικά το άφησα. Εντέλει στην Αθήνα, σε ένα άλλο υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας, με έναν μάρτυρα δικό μου και με έναν μάρτυρα εργαζόμενο στο κατάστημα, έγινε η δουλειά μου έπειτα από τρεις μήνες».

Δοκιμασία και στα ΑΤΜ

Με τόσα δισεκατομμύρια κερδών θα περίμενε κάποιος ότι οι τράπεζες θα είχαν έστω τους αναγκαίους συνθέτες φωνής στα ΑΤΜ και στις εφαρμογές. Κι όμως, για να σηκώσει χρήματα ένας τυφλός πρέπει να δει τη λίστα των ΑΤΜ που διαθέτουν συνθέτη φωνής στην ιστοσελίδα του ΠΣΤ. Ο πρόεδρος του συνδέσμου επισημαίνει σχετικά: «Παραβιάζεται ευρωπαϊκή οδηγία με τη στάση των τραπεζών απέναντί μας. Ξέρουμε μόνο για τα ΑΤΜ των τριών εκ των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Η Πειραιώς έχει 1.000, που μπορούμε να βάλουμε ακουστικά και να πραγματοποιήσουμε συναλλαγές. Η Εθνική Τράπεζα έχει 920 και η Eurobank περίπου 850. Για την Alpha Bank δεν γνωρίζουμε. Δεν μας έχουν ενημερώσει. Από μέλη του συνδέσμου ξέρουμε ότι δεν υπάρχει συνθέτης φωνής» καταλήγει, με τη Θ. Φαρδέλα να συμπληρώνει: «Και με τα POS έχουμε πρόβλημα. Σε αυτά που δεν έχουν πλήκτρα και οι αριθμοί είναι μπερδεμένοι. Ετσι, είναι αδύνατον να μην πούμε τον κωδικό μας στον ταμία. Στον βρόντο το τραπεζικό μας απόρρητο. Ως προς τις εφαρμογές υπάρχει αισθητή βελτίωση σε σχέση με παλαιότερα, αλλά πολλές φορές δεν είναι προσαρμοσμένες για να μπορούν τα κινητά μας (σ.σ.: διαβάζουν την οθόνη στον κάτοχο του κινητού) να τις διαβάζουν, με τον κίνδυνο να κάνουμε λάθος».

Πηγή:  www.documentonews.gr 

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: "Μηδενική Ανοχή", προβολή ιστορίας Για τον Γιώργο Φλώρο.

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: "Μηδενική Ανοχή", προβολή ιστορίας

Για τον Γιώργο Φλώρο.

 Η καταδίκη του κατηγορουμένου δεν κλείνει την υπόθεση

Την Παρασκευή 22 Μαΐου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, εκδικάστηκε η υπόθεση για τον θάνατο του συναναπήρου και φίλου μας, Γιώργου Φλώρου. 

Το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή.

Σήμερα, γράφουμε δημόσια όχι για να κλείσουμε την υπόθεση, αλλά για να αρνηθούμε να κλείσει όπως κλείνουν συνήθως οι θάνατοι των αναπήρων, με λίγη συγκίνηση, λίγη σιωπή και μετά λήθη.

Ο Γιώργος Φλώρος σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 2023 στη Βάρκιζα, ενώ κινούνταν με το χειροκίνητο αμαξίδιό του, στο οποίο είχε τοποθετήσει προσαρτώμενο και αφαιρούμενο εμπρόσθιο μηχανισμό ηλεκτροκίνησης. 

Μαζί του σκοτώθηκε και ένα από τα σκυλιά του. 

Το περιστατικό τότε απασχόλησε την κοινή γνώμη. 

Γράφτηκαν ρεπορτάζ, έγιναν αναρτήσεις, εκφράστηκε συγκίνηση. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, η δημόσια προσοχή κράτησε λίγο. Το πένθος έμεινε στην οικογένεια, στους φίλους, στους συναναπήρους του. 

Έτσι, η υπόθεση έφτασε στη δικαστική αίθουσα σχεδόν αθόρυβα, σαν να μην αφορούσε ολόκληρη την κοινωνία.

Όχι όμως για τη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ.

Σύμφωνα με όσα ακούσαμε στη δικαστική αίθουσα, η πρόταση του εισαγγελέα ήταν ποινή τριών ετών χωρίς αναστολή και χρηματική ποινή 10.000 ευρώ.

Στη δευτερολογία του, ο εισαγγελέας επέμεινε ότι ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει ανθρωποκτονία από αμέλεια. 

Η έδρα, μετά και την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία αναφέρθηκε επανειλημμένα στην ηλικία του κατηγορουμένου, στην ιδιότητά του ως επίτιμου μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου, στο λευκό ποινικό του μητρώο και στον πρότερο έντιμο βίο του, τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε ποινή τριών ετών με αναστολή, καθώς και δικαστικά έξοδα 600 ευρώ.

Δεν θα θριαμβολογήσουμε.

Και την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε το πικρό βάρος της απόφασης. Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, αλλά δεν εκτίει άμεσα την ποινή του, καθώς τα στοιχεία που περιγράψαμε παραπάνω εμφανίστηκαν ως στοιχεία επιείκειας. 

Ο Γιώργος, όμως, δεν έχει πια βίο, μέλλον και δεύτερη ευκαιρία.

Στη διαδικασία κατέθεσε ο μοναδικός μάρτυρας που είχε οπτική επαφή με το σημείο του τροχαίου. Λίγα λεπτά πριν από το συμβάν είχε προσπεράσει τον Γιώργο και είχε σταθμεύσει λίγο πιο κάτω. 

Δήλωσε ότι ο Γιώργος φορούσε φωσφορίζον γιλέκο, ότι το αμαξίδιό του είχε φώτα και ότι υπήρχε φως και στο πίσω μέρος του κράνους του. Δηλαδή, ο Γιώργος ήταν ορατός και δεν κινήθηκε αόρατα μέσα στη νύχτα. Ένας οδηγός τον είδε, τον προσπέρασε και συνέχισε. 

Λίγα λεπτά μετά, ο Γιώργος ήταν νεκρός.

Αυτό το σημείο έχει τεράστια σημασία, γιατί γκρεμίζει στην πράξη όλο το μισαναπηρικό victim blaming που ακολούθησε τον θάνατό του. 

Ο Γιώργος δεν ήταν «απρόσεκτος», δεν ήταν «ανεύθυνος» και δεν ισχύει ότι επειδή ήταν ανάπηρος «δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί επειδή δήθεν χρησιμοποιούσε παράτυπο μέσον». 

Είχε λάβει μέτρα ορατότητας. Κυκλοφορούσε όπως μπορούσε να κυκλοφορήσει σε ένα δομημένο περιβάλλον που δεν του έδινε πραγματικά ασφαλή χώρο, απέναντι στην εγκληματική ανευθυνότητα ενός υπερήλικα οδηγού ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα.

Την Παρασκευή ήμασταν εκεί μαζί με τη μητέρα του.

Η κατάθεσή της ήταν συγκλονιστική. Και όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή την οδύνη, δέχτηκε ερωτήσεις που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. 

Όταν από την έδρα τίθεται ερώτημα αν ένας άνθρωπος με 80% αναπηρία μπορεί να οδηγεί αμαξίδιο ή άλλο όχημα, το ζήτημα δεν είναι απλώς η άγνοια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ανάπηροι μετατρέπονται ξανά σε τεκμήριο ανικανότητας, σε διαρκή αμφισβήτηση, σε υποψία.

Ο Γιώργος ήταν ένας από εμάς. Ένας ανάπηρος που διεκδικούσε τα αυτονόητα. Να κυκλοφορεί, να συναντά φίλους, να ζει στην κοινότητα, να βγαίνει βόλτα με τα σκυλιά του, να υπάρχει στον δημόσιο χώρο χωρίς να πρέπει να απολογείται στην «κανονικότητα».

Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, ενεργοποιήθηκαν αμέσως τα γνωστά μισαναπηρικά αντανακλαστικά. 

Αντί να συζητηθεί το έλλειμμα προσβασιμότητας, τα επικίνδυνα πεζοδρόμια, οι ανύπαρκτες ή άχρηστες ράμπες, οι δρόμοι που εξαναγκάζουν τους ανάπηρους να κινούνται με ρίσκο, κάποιοι έσπευσαν να αναζητήσουν την ευθύνη στον ίδιο τον Γιώργο.

Γιατί κυκλοφορούσε; Γιατί ήταν έξω; Γιατί είχε μαζί του τα σκυλιά του; Γιατί δεν έμεινε σπίτι του;

Αυτό ακριβώς είναι ο μισαναπηρισμός. Πατά πάνω στην εξιδανικευμένη κανονικότητα, δηλαδή στην ιδέα ότι το μη ανάπηρο σώμα είναι το αυτονόητο μέτρο του κόσμου. Ό,τι δεν χωρά σε αυτό το μέτρο πρέπει να προσαρμοστεί, να υπομείνει ή να εξαφανιστεί.

Γι’ αυτό και ο θάνατος του Γιώργου δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως ποινική υπόθεση. Η δικαστική απόφαση λέει ένα μέρος της αλήθειας, ότι υπήρξε ατομική ποινική ευθύνη.

Το υπόλοιπο οφείλουμε να το πούμε εμείς.

Υπάρχει κοινωνική και θεσμική ευθύνη. Υπάρχει ευθύνη ενός κράτους που γνωρίζει εδώ και δεκαετίες ότι το δομημένο περιβάλλον αποκλείει και θέτει σε κίνδυνο τους ανάπηρους, αλλά συνεχίζει να μεταθέτει την προσβασιμότητα στο μέλλον.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας του αρχιτεκτονικού απαρτχάιντ διανθίζεται με αρχές, επιτροπές, διαβεβαιώσεις και εξαγγελίες.

Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε πεζοδρόμια που σκοτώνουν, ράμπες που δεν οδηγούν πουθενά, διαδρομές που μας σπρώχνουν στο οδόστρωμα. Αυτή ακριβώς είναι η καθημερινή υλική οργάνωση του αποκλεισμού, που μας οδηγεί διαχρονικά στις σκέψεις αν θα βγούμε έξω, αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε και αν ρισκάρουμε. Κι αν κάτι συμβεί, θα βρεθεί πάντα κάποιος να ρωτήσει γιατί βγήκες από το σπίτι σου.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις βλάβες των σωμάτων μας. Βρίσκεται στη δομή της κοινωνίας. Η αναπηροποίηση επιβάλλεται στα άτομα με βλάβες από την αποτυχία της κοινωνίας να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας. 

Δεν είμαστε εμείς το πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί. Η κοινωνία είναι αυτή που πρέπει να αλλάξει. Η πόλη είναι αυτή που πρέπει να ξανασχεδιαστεί. Το κράτος είναι αυτό που πρέπει να λογοδοτήσει.

Ο Γιώργος δεν ήταν άτυχος. Ήταν άνθρωπος με όνομα, ζωή, σχέσεις, επιθυμίες, καθημερινότητα, ζώα που αγαπούσε, ανθρώπους που τον αγαπούσαν.

Για τον Γιώργο Φλώρο.

Για τη μητέρα του.

Για κάθε ανάπηρο άτομο που βγαίνει από το σπίτι του γνωρίζοντας ότι η πόλη δεν το υπολογίζει.

Η έλλειψη προσβασιμότητας σκοτώνει και εμείς θα συνεχίσουμε να το επισημαίνουμε.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων Λιγότερα

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Για τον Γιώργο ቀለ. η καταδίκη του κατηγορουμενου δεν κλείνει την υπόθεση The ARERII BRASIL H έλλειψη προσβασιμότητας σκοτώνει και εμείς θα συνεχίσουμε να το επσημαίνουμε."

 

Στην Ελλάδα του 2026, το ίδιο το κράτος σου εκδίδει Κάρτα Αναπηρίας. Νομοθετεί ότι είναι επίσημο και ισοδύναμο αποδεικτικό της αναπηρίας σου. Υποχρεώνει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να την αποδέχονται. Και μετά έρχεται δημόσιο νοσοκομείο να σου πει: "Ναι, αλλά φέρε και ΚΕΠΑ".

ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ..

Stanisi Giouli

Στην Ελλάδα του 2026, το ίδιο το κράτος σου εκδίδει Κάρτα Αναπηρίας. Νομοθετεί ότι είναι επίσημο και ισοδύναμο αποδεικτικό της αναπηρίας σου. Υποχρεώνει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να την αποδέχονται. Και μετά έρχεται δημόσιο νοσοκομείο να σου πει: "Ναι, αλλά φέρε και ΚΕΠΑ".

Κάπου εδώ, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, μετατρέπεται σε δημόσια αμφισβήτηση.

Η Κάρτα Αναπηρίας θεσπίστηκε ακριβώς για να μη χρειάζεται κάθε φορά να κουβαλάμε αποφάσεις ΚΕΠΑ και να εκθέτουμε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Για να μην πρέπει οι άνθρωποι με αναπηρία να αποδεικνύουν ξανά και ξανά ότι είναι...όντως ανάπηροι.

Αν δεν είσαι σε αμαξίδιο, αν δεν "φαίνεσαι άρρωστος", αν χαμογελάς, τότε κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να αποδείξεις πως υποφέρεις αρκετά για να δικαιούσαι σεβασμό.

Και κάπως έτσι, άνθρωποι με επίσημα κρατικά έγγραφα καταλήγουν να ανοίγουν δημόσια τις διαγνώσεις τους σε γκισέ, ουρές και γραμματείες για να πείσουν ότι δεν είναι απατεώνες.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η κουλτούρα όπου τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζονται σαν ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Ο νόμος υπάρχει. Η υποχρέωση αποδοχής της Κάρτας υπάρχει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων υπάρχει.

Αυτό που δεν υπάρχει είναι εκπαίδευση, ενσυναίσθηση και στοιχειώδης σεβασμός.

Τα άτομα με αναπηρίες δεν είναι υποχρεωμένα να απολογούνται για το σώμα τους για να έχουν πρόσβαση σε δικαιώματα που ήδη προβλέπει ο νόμος.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύεται σε κάθε γκισέ της χώρας!

Και ναι - αυτή στη φωτογραφία είμαι εγώ και είμαι άτομο με 84% αναπηρία.

Ξέρω. Δεν μοιάζω αρκετά "ανάπηρη" για τα ελληνικά στερεότυπα. Γι' αυτό μάλλον ούτε η επίσημη Κάρτα Αναπηρίας δεν ήταν αρκετή.

 

VASO RAFAELA VAKOUFTSI

  

Ο πρώτος πιλότος ΑμεΑ στην Ελλάδα που συνεχίζει να «πετά» παρά τις δυσκολίες

Ο πρώτος πιλότος ΑμεΑ στην Ελλάδα που συνεχίζει να «πετά» παρά τις δυσκολίες

Μάι 25, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

Μια ιδιαίτερη συνάντηση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Μαΐου στο Αεροδρόμιο Τυμπακίου, στο πλαίσιο των αγώνων υπερελαφρών αεροσκαφών και μηχανοκίνητου αλεξίπτωτου πλαγιάς, όπου το ενδιαφέρον στράφηκε σε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της ελληνικής αεροπορίας.

Στο περιθώριο της διοργάνωσης, το κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον πρώτο πιλότο ΑμεΑ στην Ελλάδα, σε μια παρουσία που ξεχώρισε τόσο για τη διαδρομή όσο και για το μήνυμά της.

Η ιστορία του Απόστολου Μαυροθαλασσίτη, πατέρα δύο παιδιών και πρώην Πανελλήνιου Πρωταθλητή στο αλεξίπτωτο πλαγιάς, σημαδεύτηκε το 2009 από ένα σοβαρό ατύχημα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μεξικό, όταν κατά τη διάρκεια πτήσης συγκρούστηκε με άλλον αθλητή, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και έκτοτε να κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο.

Παρά τη δύσκολη αυτή αλλαγή στη ζωή του, ο ίδιος δεν απομακρύνθηκε από τον χώρο της αεροπορίας και, με επιμονή και δύναμη ψυχής, κατάφερε να επιστρέψει στον αέρα με έναν διαφορετικό τρόπο.

Σήμερα αποτελεί τον μοναδικό πιλότο στην Ελλάδα που πετά με ειδικά διαμορφωμένο αεροσκάφος για άτομα με αναπηρία, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η αγάπη για την πτήση δεν γνωρίζει περιορισμούς.

Πηγή: www.airnews.gr 

Νάσος Γκαβέλας για τη νόσο Στάργκαρντ: Μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν είχα κάποιο ατύχημα

Νάσος Γκαβέλας για τη νόσο Στάργκαρντ: Μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν είχα κάποιο ατύχημα

Μάι 25, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

«Δεν μπορώ να καταλάβω τι βλέπουμε έξω, αλλά ακούω πολύ καλά και έβλεπα μέχρι τα 10» λέει μεταξύ άλλων ο Νάσος Γκαβέλας

Ο Νάσος Γκαβέλας συνάντησε τη Νίκη Λυμπεράκη στην εκπομπή «Πάμε μία βόλτα;» του Mega και μίλησε για τη νόσο Στάργκαρντ, που του στέρησε την όραση. Διαγνώστηκε στα 10 χρόνια της ζωής του, όταν ήταν μαθητής Δημοτικού. Αρχικά τόσο ο ίδιος όσο και οι γονείς του αδυνατούσαν να εξηγήσουν την αιτία. Οι γιατροί διαπίστωσαν το πρόβλημα που είναι γενετικό και εξαιρετικά σπάνιο.

Ο Νάσος Γκαβέλας δεν το έβαλε κάτω. Η απώλεια της όρασής του δεν τον σταμάτησε αλλά τον ώθησε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τρέξιμο, εξελισσόμενος σε έναν από τους ταχύτερους αθλητές στον κόσμο στην κατηγορία του. Είναι δύο φορές χρυσός Παραολυμπιονίκης, αποφασισμένος να συνεχίσει στο δρόμο των επιτυχιών.

«Δεν μπορώ να καταλάβω τι βλέπουμε έξω, αλλά ακούω πολύ καλά και έβλεπα μέχρι τα 10. Μετά μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν ήταν ότι έχω κάποιο ατύχημα. Ήταν μία γενετική πάθηση, ένα γονίδιο υπολειπόμενο και από τη μεριά του μπαμπά και από τη μεριά της μαμάς», δήλωσε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη σταδιακή εξέλιξη της νόσου.

Συμπλήρωσε πως: «Δεν είπα “γιατί σε μένα”, λέω δόξα τω Θεώ, αφού κάνω αυτά που μου αρέσουν και τρέχω γρήγορα, όλα καλά!».

Σε διαφορετικό σημείο ο Νάσος Γκαβέλας δήλωσε: «Δεν το γνωρίζαμε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο, δεν είχαμε ιδέα. Απλά ξεκίνησα ξαφνικά να μην μπορώ να διαβάσω στον πίνακα, να μην μπορώ να δω πράγματα, να μην αναγνωρίζω πρόσωπα φίλων, να μην καταλαβαίνω τέτοιες λεπτομέρειες.

Έτσι μπήκαμε σε μια διαδικασία να το ψάξουμε με τη βοήθεια γιατρού. Το ανακαλύψαμε μέσω εξετάσεων και σίγουρα με αρκετή δυσκολία. Οι γιατροί δεν είχαν ιδέα και έλεγε ο καθένας το δικό του. Ήταν 16-17 χρόνια πίσω που δεν είμαστε στο ίδιο επίπεδο που είμαστε σήμερα, ειδικά στις γονιδιακές παθήσεις».

Η νόσος Στάργκαρντ αποτελεί κληρονομική εκφυλιστική πάθηση του αμφιβληστροειδούς και σχετίζεται με μεταλλάξεις στο γονίδιο ABCA4. Προκαλεί τη συσσώρευση τοξικών ουσιών στον αμφιβληστροειδή, με αποτέλεσμα τη βλάβη της ωχράς κηλίδας, δηλαδή του σημείου που είναι υπεύθυνο για την κεντρική όραση.

Στα βασικά συμπτώματα περιλαμβάνονται η θολή ή παραμορφωμένη όραση στο κέντρο του οπτικού πεδίου, η φωτοευαισθησία, καθώς και η δυσκολία σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Με την πάροδο του χρόνου, η απώλεια όρασης μπορεί να γίνει πιο έντονη, ενώ η περιφερειακή όραση συνήθως παραμένει πιο σταθερή.

Πηγή: www.newsit.gr