Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία
Δημήτρης Αναγνώστου
Λοιπόν σαν άνθρωπος με 80% αναπηρία θα σας γράψω γιατί δεν
πρέπει ο προσωπικός βοηθός να είναι
συγγενικό πρόσωπο.
Αλλά οι συγγενείς να έχουν ρόλο επικουρικό.
Πρώτα από όλα στην συντριπτική πλειοψηφία κανένας άνθρωπος
δεν θέλει να δεσμεύσει την ζωή ενός συγγενούς του 24 ώρες επειδή είναι ο ίδιος
ΑΜΕΑ.
Ο συγγενής μπορεί να θέλει να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου αλλά
μακροπρόθεσμα αυτό τον φθείρει. Ειδικά σε χρόνιες παθήσεις που δεν έχουν
βελτίωση και ούτε πρόκειται να έχουν γιατί είναι μόνιμες καταστάσεις και πολλές
φορές και εκφυλιστικές.
Το να περνάει μια μάνα ένας πατέρας ένας παιδί όλη αυτή την
κατάσταση αργά η γρήγορα και burnout θα πάθει και θα χρειαστεί ψυχολογική
υποστηρίξη.
Εδώ ερχετε ο προσωπικός βοηθός που για αυτόν είναι
επάγγελμα.
Δηλαδή παρέχει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις υπηρεσίες
του και κάποιοι στιγμή γυρίζει σπίτι του και το αφήνει όλο αυτό πίσω του .
Δεν είναι σκληρό αυτό που λέω είναι αλήθεια.
Συμβαίνει και με γιατρούς συμβαίνει και με νοσηλευτές.
Επίσης στα επαγγέλματα που άπτονται της υγείας του ασθενούς
δεν χωράνε συναισθηματισμοι.
Γιατί ? Γιατί πολλές φορές η υπερβολική αγάπη και προσφορά
μπουκωνει τον ασθενή .
Παρόμοια περίπτωση είναι οι ψυχίατροι που απαγορεύεται να
έχουν ασθενείς συγγενείς τους σαν περιστατικά.
Φανταστείτε το ψυχολογικό βάρος ένας χειρουργός να πρέπει να
χειρουργήσει το παιδί του μετά από τροχαίο και να πεθάνει στο χειρουργικό
τραπέζι του.
Αυτό που θα πρέπει για εμένα να αλλάξει στο πρόγραμμα θα
είναι όταν αποδεδειγμένα για ένα Χ χρονικό διάστημα δεν μπορεί να βρεθεί προσωπικός
βοηθός τότε και μέχρι να βρεθεί διαθέσιμος να αναλαμβάνει συγγενής την φροντίδα
του ασθενούς.
Καταλαβαίνω ότι έχουν όλοι οι συγγενείς την καλή διάθεση να
προσφέρουν το καλύτερο δυνατό και ότι οι ίδιοι έχουν γίνει μικροί γιατροί με
πολύ ψάξιμο αλλά τονίζω ότι το να βάλεις στην άκρη τον εαυτό σου για την
αποκλειστική φροντίδα κάποιου συγγενικού προσώπου είναι δίκοπο μαχαίρι.
Θα ήταν πιο ωφέλιμο οι προσωπικοί βοηθοί να ήταν άνθρωποι
που θα περνούσαν από δια ζώσης εκπαίδευση πάνω σε βασικούς πυλώνες ασθενειών.
Και να υπήρχε ακόμα και εξειδίκευση με κάποιο πτυχίο
Νοσηλευτικής,φυσικοθεραπείας,ψυχολογίας.
Να υπάρχει μια βάση δηλαδή στον χώρο της υγείας της
πρωτοβάθμιας.
Για να νιώσει και ο συγγενής ότι ο ασθενής του βρίσκεται σε
καλά χέρια.
Τώρα δεν θέλω να σκεφτώ εκ του πονηρού ότι κάποιος συγγενης
θέλει τα χρήματα του προγράμματος γιατί το κράτος δεν δίνει σεντ ούτε για
βασικά είδη φροντίδας.
Εκεί πρέπει να διεκδικήσει με άλλο τρόπο και άλλα μέσα ο
συγγενής καλύτερες παροχές και όχι να ψάχνει υποχθόνιες λύσεις.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου σαν ΑΜΕΑ και σαν νοσηλευτής με
συζηγο νοσηλευτή ( που θα με βόλευε πάρα πολύ οικονομικά να δηλώσω την γυναίκα
μου σαν προσωπικό βοηθό)
Όποιος θέλει να καταθέσει την άποψη του σχόλια με κόσμιο
τρόπο για να υπάρχει διάλογος ας το κάνει.
Τα φιλιά μου και υγεία σε όλους και σε όσους αγαπάτε.
Λιγότερα
