Αφιέρωμα στον Παναγιώτη Γραμμενίδη
Του Μανώλη Μπασιά.
Τη νύχτα της Παρασκευής 27 προς Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, έφυγε από κοντά μας, εντελώς αιφνήδια από ανακοπή καρδιάς ο καλός συνάδελφος, φίλος συναγωνιστής και καλός οικογενειάρχης Παναγιώτης Γραμμενίδης.
Σαν κεραυνος εν αιθρία έφθασε σε μας η είδηση του θανάτου του και μας συγκλόνισε, βυθίζοντας μας σε βαθιά θλίψη.
Εμένα μου ζήτησαν να γράψω γι' αυτόν και να ενημερώσω τους συναδέλφους μας όλους για την απώλεια αυτή.
Υπακούοντας ,ως συνήθως, γράφω το ακόλουθο αφιέρωμα, τιμώντας τη μνήμη του.
Ο Παναγιώτης γεννήθηκε στην Καρωτή Έβρου το 1949.
Η Καρωτή βρίσκεται στον βόρειο Έβρο, βόρεια του Ερυθροποτάμου και σε απόσταση περίπου 10 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από το Διδυμότειχο. Το χωριό πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά των Μάρηδων, μιας ομάδας γηγενών Θρακών με δική τους ενδυμασία και γλωσσικά ιδιώματα και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Είναι ο τόπος καταγωγής πολλών μουσικών της Θρακιώτικης παράδοσης όπως: του Χρόνη Αηδονίδη, του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη, των Θεοπούλας και Λαμπριάνας Δοϊτσίδη και του Βαγγέλη Δημούδη.
Η οικογένεια του Παναγιώτη με το Χρόνη Αηδονίδη είχαν μεγάλη φιλία, γιατί, όταν ο Παναγιώτης ήρθε στην Αθήνα, ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης για ένα διάστημα τον φιλοξένησε στο σπίτι του, ένα σπίτι γεμάτο με ταινίες δημοτικών τραγουδιών. Η ψυχή του Παναγιώτη γέμισε με τις μελωδίες των θρακιώτικων τραγουδιών του Αηδονίδη, ο οποίος ήταν, σύμφωνα με το όνομά του, ένα αληθινό αηδόνι. .
Ο Παναγιώτης έχασε την όρασή του ύστερα από ατύχημα κατά την εφηβική του ηλικία.
Το 1971 στο Βενιζέλειο νοσοκομείο Ηρακλείου ήταν Πρόεδρος ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, άγια μορφή της Εκκλησίας της Κρήτης. Το νοσοκομείο χρειάστηκε δύο τηλεφωνητές. Ο Πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος δήλωσε αμέσως, ότι οι τηλεφωνητές του νοσοκομείου πρέπει να είναι τυφλοί και οι δύο και, αν δε βρεθούν δύο τυφλοί, τότε ο δεύτερος τηλεφωνητής να ήταν από άλλη κατηγορία αναπηρίας ή πολύτεκνος. Τότε από το νοσοκομείο επικοινώνησαν με το Φάρο Τυφλών, που διατηρούσε ακόμα τη σχολή τηλεφωνητών και ζήτησαν δύο τυφλούς τηλεφωνητές.
Θυμάμαι το διευθυντή Μανώλη Κεφάκη που εναγώνια ζητούσε δύο τηλεφωνητες, που θα δέχονταν να αφήσουν την Αθήνα και να πάνε στην Κρήτη.
Τότε δέχτηκαν να πάνε στην Κρήτη δύο συνάδελφοί μας, ο Χρήστος ο Λιάκος και ο Παναγιώτης Γραμμενίδης.
Επειδή δεν είχαν ακόμα πτυχίο της σχολής, παρακολούθησαν για λίγες μέρες ένα ταχύρρυθμο τμήμα με τον τότε εκπαιδευτή Γιάννη Παπάζογλου και έφυγαν επειγόντως για το Ηράκλειο.
Στο νοσοκομείο και οι δύο εργάστηκαν με αυταπάρνηση, προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες στον ευαίσθητο αυτό χώρο με τον πολύ πόνο.
Έγιναν ιδιαίτερα αγαπητί από τους συναδέλφους τους, έτσι που και οι δύο τέλεσαν γάμους και δημιούργησαν καλές οικογένειες με νοσηλεύτριες του νοσοκομείου.
Ο Παναγιώτης με τη σύζυγό του Άννα απέκτησαν τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι, τη Μαρία, τη Δήμητρα και το Χρόνη, από τα οποία είδαν και καμάρωσαν έξι εγγόνια. Όταν επικοινωνούσαμε, το σπίτι του ήταν γεμάτο από τις χαρούμενες φωνούλες των μικρών εγγονών του και αυτός πλημμύριζε από τη χαρά της καλής του οικογένειας.
Η σύζυγός του Άννα ήταν από τη Δάφνη Σητείας. Εκεί πήγαιναν για τη συγκομιδή ελιών, όπου και ο Παναγιώτης προσπαθούσε να βοηθήσει κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του.
Ποιός θα μπορούσε να το φαντασθεί, από το βορειότερο σημείο της χώρας, να καταλήξει μόνιμα στο νοτιότερο. Και όμως στη ζωή όλα συμβαίνουν.
Ο Παναγιώτης Γραμμενίδης ήταν ιδρυτικό μέλος της Περιφερειακής Ένωσης Τυφλών Κρήτης το 1986. Έκτοτε, για 32 χρόνια διετέλεσε πρόεδρος, με εξαίρεση μόνο 8 χρόνια, ενώ τα τελευταία 4 χρόνια είχε αποσυρθεί. Η Π.Ε.Τ.Κ. του οφείλει την ύπαρξή της.
Ο Παναγιώτης συνέδεσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με τους αγώνες του κινήματος των τυφλών της Κρήτης και με το πάθος του ενέπνευσε τους νεότερους να πλαισιώσουν την Περιφερειακή μας αυτή ένωση.
Αλλά τόσο αυτός, όσο και οι άλλοι συνάδελφοι της Κρήτης, όταν γινόταν κάποιος γενικότερος αγώνας του χώρου μας, έμπαιναν στα πλοία, άφηναν την Κρήτη και έρχονταν στην Αθήνα να λάβουν μέρος στους αγώνες μας αυτούς.
Σήμερα μετά από την απώλεια αυτή του αγωνιστή Παναγιώτη είμαστε όλοι φτωχότεροι.
Απευθύνω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και εύχομαι ολόψυχα ο Θεός να τον αναπαύσει μετά των Αγίων και να αναδείξει και άλλους αγωνιστές, όπως ο Παναγιώτης Γραμμενίδης.
Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντοτε για την αγάπη του, την αγωνιστικότητα και την προσφορά του.
Αιώνια να είναι η μνήμη του καλού συναδέλφου, φίλου συναγωνιστή και καλού οικογενειάρχη Παναγιώτη Γραμμενίδη.
