Στα Ίχνη του Χρόνου
Ο ισχυρότερος άνθρωπος στον κόσμο δεν μπορούσε να σταθεί στα
πόδια του — και σχεδόν κανείς δεν το γνώριζε.
Το καλοκαίρι του 1921, ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ ήταν 39
ετών, ένας άνδρας αθλητικός, φιλόδοξος και φαινομενικά άτρωτος. Είχε υπηρετήσει
ως Υφυπουργός Ναυτικών, είχε θέσει υποψηφιότητα για Αντιπρόεδρος και λάτρευε
την κολύμβηση, την ιστιοπλοΐα και την ορειβασία.
Μετά από ένα μπάνιο κοντά στο εξοχικό της οικογένειάς του
στο νησί Καμπομπέλο, άρχισε να νιώθει έναν έντονο πόνο στα πόδια. Μέσα σε δύο
εβδομάδες, δεν μπορούσε να τα κουνήσει καθόλου. Η διάγνωση ήταν πολιομυελίτιδα.
Εκείνη την εποχή, η παράλυση αντιμετωπιζόταν ως ένας "κοινωνικός
θάνατος". Οι άνθρωποι με αναπηρία κρύβονταν σε πίσω δωμάτια και
διαγράφονταν αθόρυβα από τη δημόσια ζωή. Οι πολιτικοί του σύμβουλοι του είπαν
ξεκάθαρα: η καριέρα σου τελείωσε. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να περπατήσει,
δεν μπορεί να ηγηθεί.
Όμως ο Ρούζβελτ αρνήθηκε να παραιτηθεί.
Για επτά ολόκληρα χρόνια, εκπαίδευσε τον εαυτό του να
"φαίνεται" ότι περπατάει. Φόρεσε σιδερένιους νάρθηκες δέκα κιλών,
κλείδωσε τα γόνατά του και έμαθε να κουνάει τους γοφούς του σε μια προσεκτικά
χορογραφημένη κίνηση. Στις ομιλίες του, γραπωνόταν από το βήμα μέχρι να
ασπρίσουν οι αρθρώσεις του. Κρατιόταν από το χέρι του γιου του ή ενός βοηθού
και περπατούσε όπως ένας ηθοποιός στη σκηνή — κάθε βήμα ήταν πρόβα, κάθε
χαμόγελο έκρυβε έναν αφόρητο πόνο.
Το 1932, στο απόγειο της Μεγάλης Ύφεσης, εξελέγη Πρόεδρος
των Ηνωμένων Πολιτειών. Καθισμένος μπροστά σε ένα μικρόφωνο στον Λευκό Οίκο,
μιλούσε απευθείας σε ένα τρομοκρατημένο έθνος με μια φωνή τόσο ζεστή που
έμοιαζε με γείτονα στη βεράντα. Ήταν οι περίφημες "Συζητήσεις δίπλα στο
τζάκι". Εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώνονταν γύρω από τα ραδιόφωνα τους,
ακούγοντας έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να περπατήσει να τους λέει, με ηρεμία,
ότι εκείνοι μπορούσαν να τα καταφέρουν.
Όταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος βύθισε τον κόσμο στο σκοτάδι, αυτή η ίδια φωνή κράτησε όρθιους τους Συμμάχους. Στρατηγοί, βασιλιάδες και απλές οικογένειες περίμεναν να τον ακούσουν. Ελάχιστοι γνώριζαν ότι, στο τέλος κάθε ομιλίας, οι βοηθοί του τον απομάκρυναν αθόρυβα με αναπηρικό αμαξίδιο.
