Αντώνης Ρέλλας: Καταγγελία για μισαναπηρική συμπεριφορά αστυνομικού στην Ευελπίδων – «Αυτό δεν ήταν απλός έλεγχος»
Μάι 27, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε
«Από εκεί και πέρα, η επίμονη απαίτηση να επιδείξω πιστοποιητικό αναπηρίας ήταν υπέρβαση, προσβολή, επίδειξη εξουσίας και αστυνομική αυθαιρεσία», σημειώνει ο κ. Ρέλλας για το μισαναπηρικό περιστατικό με αστυνομικό
Ένα πραγματικά εξοργιστικό περιστατικό στα δικαστήρια της Ευελπίδων, με πρωταγωνιστή αστυνομικό, καταγγέλλει ο σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας, ο οποίος βρέθηκε εκεί προκειμένου να υπερασπιστεί «τη μνήμη του συναναπήρου και φίλου του, Γιώργου Φλώρου».
Υπενθυμίζεται πως ο Γ. Φλώρος σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 2023 σε τροχαίο στην Βάρκιζα, και την περασμένη Παρασκευή (22/05) εκδικαζόταν η υπόθεση για τον θάνατό του, με το δικαστήριο να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο και να του επιβάλλει ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή.
Κατά την άφιξή του, λοιπόν, στα δικαστήρια ο κ. Ρέλλας καταγγέλλει πως αστυνομικός σε μια προσπάθεια επίδειξης δύναμης του ζητούσε επίμονα να «αποδείξει» την αναπηρία του, παρά το γεγονός ότι στο όχημα του υπήρχε σε εμφανές σημείο η αναπηρική μπλε κάρτα και φυσικά παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια μορφή αναπηρίας η οποία δεν χωρά αμφισβήτηση.
Η ανάρτηση του κ. Ρέλλα που περιγράφει το περιστατικό
«Την Παρασκευή που μας πέρασε πήγαινα στα δικαστήρια της Ευελπίδων για να υπερασπιστώ τη μνήμη του συναναπήρου και φίλου μου, Γιώργου Φλώρου.
Στην είσοδο των δικαστηρίων συνέβη κάτι που, ομολογώ, στα 33 χρόνια που είμαι ανάπηρος δεν μου έχει ξανασυμβεί διότι όργανο της τάξης μού ζήτησε να προσκομίσω πιστοποιητικό αναπηρίας.
Ο αστυνομικός που άνοιξε την μπάρα για να περάσω με το αυτοκίνητο μου ζήτησε, με επιτακτικό ύφος, να σταματήσω δεξιά.
Η αναπηρική μπλε κάρτα βρισκόταν σε εμφανές σημείο στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου. Ήρθε, τη ζήτησε, την έλεγξε διεξοδικά και αμέσως μετά μου ζήτησε την αστυνομική μου ταυτότητα.
Αφού διαπίστωσε ότι είμαι εγώ στη φωτογραφία και της αναπηρικής κάρτας και της αστυνομικής ταυτότητας, μου ζήτησε το αδιανόητο.
Απαίτησε να του επιδείξω πιστοποιητικό αναπηρίας και μάλιστα επέμενε.
Είχε έρθει πολύ κοντά. Με παρατηρούσε μέσα στο αυτοκίνητο. Είμαι βέβαιος ότι είχε διαπιστώσει και την εμφανή βλάβη μου.
Παρ’ όλα αυτά συνέχισε να ζητά βεβαίωση αναπηρίας. Λες και οι ανάπηροι κυκλοφορούμε με τους φακέλους των υγειονομικών επιτροπών στην τσέπη. Λες και κάθε φορά που χρησιμοποιούμε ένα δικαίωμα πρέπει να γίνεται αστυνομικός έλεγχος όλων όσων αναγράφονται στις ιατρικές μας γνωματεύσεις.
Του απάντησα ότι δεν έχω μαζί μου τέτοιο έγγραφο, ούτε οφείλω να το επιδεικνύω. Του εξήγησα ότι η αναπηρική μπλε κάρτα είναι επίσημο έγγραφο, με φωτογραφία και σφραγίδα, και ότι η ταυτότητά μου είχε ήδη επιβεβαιώσει πως είμαι ο κάτοχός της.
Του είπα επίσης ότι δεν έχει καμία δικαιοδοσία να ελέγξει απόφαση υγειονομικής επιτροπής, ακόμη κι αν την είχα μαζί μου.
Η απάντησή του ήταν ότι “δεν είναι έτσι όπως τα λέω”, επειδή, όπως είπε, έχει μητέρα “ΑΜΕΑ” και ξέρει.
Μόνο που η οικογενειακή εμπειρία κανενός δεν υποκαθιστά τον νόμο, τη διοικητική διαδικασία και τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια του πολίτη, ούτε δίνει σε οποιονδήποτε ένστολο το δικαίωμα να μετατρέπει την είσοδο των δικαστηρίων σε πρόχειρη υγειονομική επιτροπή.
Αυτό δεν ήταν απλός έλεγχος. Ο έλεγχος έγινε όταν είδε την κάρτα και την ταυτότητα, κάτι που επίσης πρώτη φορά αντιμετώπισα τόσο σχολαστικά.
Από εκεί και πέρα, η επίμονη απαίτηση να επιδείξω πιστοποιητικό αναπηρίας ήταν υπέρβαση, προσβολή, επίδειξη εξουσίας και αστυνομική αυθαιρεσία.
Και υπάρχει και το ακόμα πιο εξοργιστικό. Σε έναν χώρο όπου η αστυνόμευση υποτίθεται ότι υπάρχει για να διαφυλάσσει τη λειτουργία των δικαστηρίων, ο συγκεκριμένος αστυνομικός, πέρα από την “ανάκριση” και την ενδελεχή “εξέτασή” μου, δεν είχε ιδέα πού βρίσκονται οι αναπηρικές θέσεις στάθμευσης.
Κανένας από τους ένστολους συναδέλφους του δεν είχε ελέγξει τις ελάχιστες θέσεις στάθμευσης για αναπηρικά οχήματα που υπήρχαν στον χώρο και ήταν κατειλημμένες από οχήματα χωρίς αναπηρική κάρτα.
Η εξουσία του εξαντλήθηκε στο να διαπιστώσει αν είμαι ανάπηρος ή απατεώνας, χωρίς να γνωρίζει τα πραγματικά όριά του και τα δικαιώματα του πολίτη που σταμάτησε για έλεγχο.
Και έχει σημασία ότι αυτό συνέβη την ημέρα που πήγαινα στο δικαστήριο για τον Γιώργο.
Για έναν συναναπήρο που σκοτώθηκε σε φρικτό τροχαίο, ενώ τα μισαναπηρικά αντανακλαστικά έσπευσαν να τον παρουσιάσουν περίπου ως “παράτυπο” μέσα σε έναν δημόσιο χώρο που δεν τον υπολόγισε.
Στην είσοδο του ίδιου του δικαστηρίου, το κράτος μού ζήτησε να αποδείξω ότι δικαιούμαι να υπάρχω εκεί ως ανάπηρος.
Από το πεζοδρόμιο μέχρι την μπάρα της Ευελπίδων, οι ανάπηροι αντιμετωπιζόμαστε διαρκώς ως ύποπτοι χρήστες των ίδιων μας των δικαιωμάτων. Η πρόσβασή μας δεν θεωρείται αυτονόητη. Η παρουσία μας ελέγχεται, αμφισβητείται, ταπεινώνεται.
Δεν θα κουβαλάμε τον φάκελο της βλάβης μας για να ικανοποιείται η καχυποψία των απαίδευτων οργάνων της τάξης.
Μαζέψτε τους ή τουλάχιστον εκπαιδεύστε τους να συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι.
Δικαστική Αστυνομία. Ελλάδα 2.0.
Αντώνης Ρέλλας
Σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής».
Πηγή: www.koutipandoras.g
