Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: "Μηδενική Ανοχή", προβολή ιστορίας Για τον Γιώργο Φλώρο.

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων: "Μηδενική Ανοχή", προβολή ιστορίας

Για τον Γιώργο Φλώρο.

 Η καταδίκη του κατηγορουμένου δεν κλείνει την υπόθεση

Την Παρασκευή 22 Μαΐου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, εκδικάστηκε η υπόθεση για τον θάνατο του συναναπήρου και φίλου μας, Γιώργου Φλώρου. 

Το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή.

Σήμερα, γράφουμε δημόσια όχι για να κλείσουμε την υπόθεση, αλλά για να αρνηθούμε να κλείσει όπως κλείνουν συνήθως οι θάνατοι των αναπήρων, με λίγη συγκίνηση, λίγη σιωπή και μετά λήθη.

Ο Γιώργος Φλώρος σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 2023 στη Βάρκιζα, ενώ κινούνταν με το χειροκίνητο αμαξίδιό του, στο οποίο είχε τοποθετήσει προσαρτώμενο και αφαιρούμενο εμπρόσθιο μηχανισμό ηλεκτροκίνησης. 

Μαζί του σκοτώθηκε και ένα από τα σκυλιά του. 

Το περιστατικό τότε απασχόλησε την κοινή γνώμη. 

Γράφτηκαν ρεπορτάζ, έγιναν αναρτήσεις, εκφράστηκε συγκίνηση. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, η δημόσια προσοχή κράτησε λίγο. Το πένθος έμεινε στην οικογένεια, στους φίλους, στους συναναπήρους του. 

Έτσι, η υπόθεση έφτασε στη δικαστική αίθουσα σχεδόν αθόρυβα, σαν να μην αφορούσε ολόκληρη την κοινωνία.

Όχι όμως για τη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ.

Σύμφωνα με όσα ακούσαμε στη δικαστική αίθουσα, η πρόταση του εισαγγελέα ήταν ποινή τριών ετών χωρίς αναστολή και χρηματική ποινή 10.000 ευρώ.

Στη δευτερολογία του, ο εισαγγελέας επέμεινε ότι ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει ανθρωποκτονία από αμέλεια. 

Η έδρα, μετά και την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία αναφέρθηκε επανειλημμένα στην ηλικία του κατηγορουμένου, στην ιδιότητά του ως επίτιμου μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου, στο λευκό ποινικό του μητρώο και στον πρότερο έντιμο βίο του, τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε ποινή τριών ετών με αναστολή, καθώς και δικαστικά έξοδα 600 ευρώ.

Δεν θα θριαμβολογήσουμε.

Και την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε το πικρό βάρος της απόφασης. Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, αλλά δεν εκτίει άμεσα την ποινή του, καθώς τα στοιχεία που περιγράψαμε παραπάνω εμφανίστηκαν ως στοιχεία επιείκειας. 

Ο Γιώργος, όμως, δεν έχει πια βίο, μέλλον και δεύτερη ευκαιρία.

Στη διαδικασία κατέθεσε ο μοναδικός μάρτυρας που είχε οπτική επαφή με το σημείο του τροχαίου. Λίγα λεπτά πριν από το συμβάν είχε προσπεράσει τον Γιώργο και είχε σταθμεύσει λίγο πιο κάτω. 

Δήλωσε ότι ο Γιώργος φορούσε φωσφορίζον γιλέκο, ότι το αμαξίδιό του είχε φώτα και ότι υπήρχε φως και στο πίσω μέρος του κράνους του. Δηλαδή, ο Γιώργος ήταν ορατός και δεν κινήθηκε αόρατα μέσα στη νύχτα. Ένας οδηγός τον είδε, τον προσπέρασε και συνέχισε. 

Λίγα λεπτά μετά, ο Γιώργος ήταν νεκρός.

Αυτό το σημείο έχει τεράστια σημασία, γιατί γκρεμίζει στην πράξη όλο το μισαναπηρικό victim blaming που ακολούθησε τον θάνατό του. 

Ο Γιώργος δεν ήταν «απρόσεκτος», δεν ήταν «ανεύθυνος» και δεν ισχύει ότι επειδή ήταν ανάπηρος «δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί επειδή δήθεν χρησιμοποιούσε παράτυπο μέσον». 

Είχε λάβει μέτρα ορατότητας. Κυκλοφορούσε όπως μπορούσε να κυκλοφορήσει σε ένα δομημένο περιβάλλον που δεν του έδινε πραγματικά ασφαλή χώρο, απέναντι στην εγκληματική ανευθυνότητα ενός υπερήλικα οδηγού ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα.

Την Παρασκευή ήμασταν εκεί μαζί με τη μητέρα του.

Η κατάθεσή της ήταν συγκλονιστική. Και όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή την οδύνη, δέχτηκε ερωτήσεις που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. 

Όταν από την έδρα τίθεται ερώτημα αν ένας άνθρωπος με 80% αναπηρία μπορεί να οδηγεί αμαξίδιο ή άλλο όχημα, το ζήτημα δεν είναι απλώς η άγνοια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ανάπηροι μετατρέπονται ξανά σε τεκμήριο ανικανότητας, σε διαρκή αμφισβήτηση, σε υποψία.

Ο Γιώργος ήταν ένας από εμάς. Ένας ανάπηρος που διεκδικούσε τα αυτονόητα. Να κυκλοφορεί, να συναντά φίλους, να ζει στην κοινότητα, να βγαίνει βόλτα με τα σκυλιά του, να υπάρχει στον δημόσιο χώρο χωρίς να πρέπει να απολογείται στην «κανονικότητα».

Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, ενεργοποιήθηκαν αμέσως τα γνωστά μισαναπηρικά αντανακλαστικά. 

Αντί να συζητηθεί το έλλειμμα προσβασιμότητας, τα επικίνδυνα πεζοδρόμια, οι ανύπαρκτες ή άχρηστες ράμπες, οι δρόμοι που εξαναγκάζουν τους ανάπηρους να κινούνται με ρίσκο, κάποιοι έσπευσαν να αναζητήσουν την ευθύνη στον ίδιο τον Γιώργο.

Γιατί κυκλοφορούσε; Γιατί ήταν έξω; Γιατί είχε μαζί του τα σκυλιά του; Γιατί δεν έμεινε σπίτι του;

Αυτό ακριβώς είναι ο μισαναπηρισμός. Πατά πάνω στην εξιδανικευμένη κανονικότητα, δηλαδή στην ιδέα ότι το μη ανάπηρο σώμα είναι το αυτονόητο μέτρο του κόσμου. Ό,τι δεν χωρά σε αυτό το μέτρο πρέπει να προσαρμοστεί, να υπομείνει ή να εξαφανιστεί.

Γι’ αυτό και ο θάνατος του Γιώργου δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως ποινική υπόθεση. Η δικαστική απόφαση λέει ένα μέρος της αλήθειας, ότι υπήρξε ατομική ποινική ευθύνη.

Το υπόλοιπο οφείλουμε να το πούμε εμείς.

Υπάρχει κοινωνική και θεσμική ευθύνη. Υπάρχει ευθύνη ενός κράτους που γνωρίζει εδώ και δεκαετίες ότι το δομημένο περιβάλλον αποκλείει και θέτει σε κίνδυνο τους ανάπηρους, αλλά συνεχίζει να μεταθέτει την προσβασιμότητα στο μέλλον.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας του αρχιτεκτονικού απαρτχάιντ διανθίζεται με αρχές, επιτροπές, διαβεβαιώσεις και εξαγγελίες.

Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε πεζοδρόμια που σκοτώνουν, ράμπες που δεν οδηγούν πουθενά, διαδρομές που μας σπρώχνουν στο οδόστρωμα. Αυτή ακριβώς είναι η καθημερινή υλική οργάνωση του αποκλεισμού, που μας οδηγεί διαχρονικά στις σκέψεις αν θα βγούμε έξω, αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε και αν ρισκάρουμε. Κι αν κάτι συμβεί, θα βρεθεί πάντα κάποιος να ρωτήσει γιατί βγήκες από το σπίτι σου.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις βλάβες των σωμάτων μας. Βρίσκεται στη δομή της κοινωνίας. Η αναπηροποίηση επιβάλλεται στα άτομα με βλάβες από την αποτυχία της κοινωνίας να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας. 

Δεν είμαστε εμείς το πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί. Η κοινωνία είναι αυτή που πρέπει να αλλάξει. Η πόλη είναι αυτή που πρέπει να ξανασχεδιαστεί. Το κράτος είναι αυτό που πρέπει να λογοδοτήσει.

Ο Γιώργος δεν ήταν άτυχος. Ήταν άνθρωπος με όνομα, ζωή, σχέσεις, επιθυμίες, καθημερινότητα, ζώα που αγαπούσε, ανθρώπους που τον αγαπούσαν.

Για τον Γιώργο Φλώρο.

Για τη μητέρα του.

Για κάθε ανάπηρο άτομο που βγαίνει από το σπίτι του γνωρίζοντας ότι η πόλη δεν το υπολογίζει.

Η έλλειψη προσβασιμότητας σκοτώνει και εμείς θα συνεχίσουμε να το επισημαίνουμε.

ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ

Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων Λιγότερα

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "Για τον Γιώργο ቀለ. η καταδίκη του κατηγορουμενου δεν κλείνει την υπόθεση The ARERII BRASIL H έλλειψη προσβασιμότητας σκοτώνει και εμείς θα συνεχίσουμε να το επσημαίνουμε."

 

Στην Ελλάδα του 2026, το ίδιο το κράτος σου εκδίδει Κάρτα Αναπηρίας. Νομοθετεί ότι είναι επίσημο και ισοδύναμο αποδεικτικό της αναπηρίας σου. Υποχρεώνει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να την αποδέχονται. Και μετά έρχεται δημόσιο νοσοκομείο να σου πει: "Ναι, αλλά φέρε και ΚΕΠΑ".

ΟΜΑΔΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ..

Stanisi Giouli

Στην Ελλάδα του 2026, το ίδιο το κράτος σου εκδίδει Κάρτα Αναπηρίας. Νομοθετεί ότι είναι επίσημο και ισοδύναμο αποδεικτικό της αναπηρίας σου. Υποχρεώνει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα να την αποδέχονται. Και μετά έρχεται δημόσιο νοσοκομείο να σου πει: "Ναι, αλλά φέρε και ΚΕΠΑ".

Κάπου εδώ, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, μετατρέπεται σε δημόσια αμφισβήτηση.

Η Κάρτα Αναπηρίας θεσπίστηκε ακριβώς για να μη χρειάζεται κάθε φορά να κουβαλάμε αποφάσεις ΚΕΠΑ και να εκθέτουμε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Για να μην πρέπει οι άνθρωποι με αναπηρία να αποδεικνύουν ξανά και ξανά ότι είναι...όντως ανάπηροι.

Αν δεν είσαι σε αμαξίδιο, αν δεν "φαίνεσαι άρρωστος", αν χαμογελάς, τότε κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να αποδείξεις πως υποφέρεις αρκετά για να δικαιούσαι σεβασμό.

Και κάπως έτσι, άνθρωποι με επίσημα κρατικά έγγραφα καταλήγουν να ανοίγουν δημόσια τις διαγνώσεις τους σε γκισέ, ουρές και γραμματείες για να πείσουν ότι δεν είναι απατεώνες.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η κουλτούρα όπου τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζονται σαν ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Ο νόμος υπάρχει. Η υποχρέωση αποδοχής της Κάρτας υπάρχει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων υπάρχει.

Αυτό που δεν υπάρχει είναι εκπαίδευση, ενσυναίσθηση και στοιχειώδης σεβασμός.

Τα άτομα με αναπηρίες δεν είναι υποχρεωμένα να απολογούνται για το σώμα τους για να έχουν πρόσβαση σε δικαιώματα που ήδη προβλέπει ο νόμος.

Η αξιοπρέπεια δεν είναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύεται σε κάθε γκισέ της χώρας!

Και ναι - αυτή στη φωτογραφία είμαι εγώ και είμαι άτομο με 84% αναπηρία.

Ξέρω. Δεν μοιάζω αρκετά "ανάπηρη" για τα ελληνικά στερεότυπα. Γι' αυτό μάλλον ούτε η επίσημη Κάρτα Αναπηρίας δεν ήταν αρκετή.

 

VASO RAFAELA VAKOUFTSI

  

Ο πρώτος πιλότος ΑμεΑ στην Ελλάδα που συνεχίζει να «πετά» παρά τις δυσκολίες

Ο πρώτος πιλότος ΑμεΑ στην Ελλάδα που συνεχίζει να «πετά» παρά τις δυσκολίες

Μάι 25, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

Μια ιδιαίτερη συνάντηση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Μαΐου στο Αεροδρόμιο Τυμπακίου, στο πλαίσιο των αγώνων υπερελαφρών αεροσκαφών και μηχανοκίνητου αλεξίπτωτου πλαγιάς, όπου το ενδιαφέρον στράφηκε σε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της ελληνικής αεροπορίας.

Στο περιθώριο της διοργάνωσης, το κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον πρώτο πιλότο ΑμεΑ στην Ελλάδα, σε μια παρουσία που ξεχώρισε τόσο για τη διαδρομή όσο και για το μήνυμά της.

Η ιστορία του Απόστολου Μαυροθαλασσίτη, πατέρα δύο παιδιών και πρώην Πανελλήνιου Πρωταθλητή στο αλεξίπτωτο πλαγιάς, σημαδεύτηκε το 2009 από ένα σοβαρό ατύχημα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μεξικό, όταν κατά τη διάρκεια πτήσης συγκρούστηκε με άλλον αθλητή, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί και έκτοτε να κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο.

Παρά τη δύσκολη αυτή αλλαγή στη ζωή του, ο ίδιος δεν απομακρύνθηκε από τον χώρο της αεροπορίας και, με επιμονή και δύναμη ψυχής, κατάφερε να επιστρέψει στον αέρα με έναν διαφορετικό τρόπο.

Σήμερα αποτελεί τον μοναδικό πιλότο στην Ελλάδα που πετά με ειδικά διαμορφωμένο αεροσκάφος για άτομα με αναπηρία, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η αγάπη για την πτήση δεν γνωρίζει περιορισμούς.

Πηγή: www.airnews.gr 

Νάσος Γκαβέλας για τη νόσο Στάργκαρντ: Μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν είχα κάποιο ατύχημα

Νάσος Γκαβέλας για τη νόσο Στάργκαρντ: Μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν είχα κάποιο ατύχημα

Μάι 25, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Ο Τύπος έγραψε

«Δεν μπορώ να καταλάβω τι βλέπουμε έξω, αλλά ακούω πολύ καλά και έβλεπα μέχρι τα 10» λέει μεταξύ άλλων ο Νάσος Γκαβέλας

Ο Νάσος Γκαβέλας συνάντησε τη Νίκη Λυμπεράκη στην εκπομπή «Πάμε μία βόλτα;» του Mega και μίλησε για τη νόσο Στάργκαρντ, που του στέρησε την όραση. Διαγνώστηκε στα 10 χρόνια της ζωής του, όταν ήταν μαθητής Δημοτικού. Αρχικά τόσο ο ίδιος όσο και οι γονείς του αδυνατούσαν να εξηγήσουν την αιτία. Οι γιατροί διαπίστωσαν το πρόβλημα που είναι γενετικό και εξαιρετικά σπάνιο.

Ο Νάσος Γκαβέλας δεν το έβαλε κάτω. Η απώλεια της όρασής του δεν τον σταμάτησε αλλά τον ώθησε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τρέξιμο, εξελισσόμενος σε έναν από τους ταχύτερους αθλητές στον κόσμο στην κατηγορία του. Είναι δύο φορές χρυσός Παραολυμπιονίκης, αποφασισμένος να συνεχίσει στο δρόμο των επιτυχιών.

«Δεν μπορώ να καταλάβω τι βλέπουμε έξω, αλλά ακούω πολύ καλά και έβλεπα μέχρι τα 10. Μετά μειωνόταν η όραση με την πάροδο των ετών, δεν ήταν ότι έχω κάποιο ατύχημα. Ήταν μία γενετική πάθηση, ένα γονίδιο υπολειπόμενο και από τη μεριά του μπαμπά και από τη μεριά της μαμάς», δήλωσε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη σταδιακή εξέλιξη της νόσου.

Συμπλήρωσε πως: «Δεν είπα “γιατί σε μένα”, λέω δόξα τω Θεώ, αφού κάνω αυτά που μου αρέσουν και τρέχω γρήγορα, όλα καλά!».

Σε διαφορετικό σημείο ο Νάσος Γκαβέλας δήλωσε: «Δεν το γνωρίζαμε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο, δεν είχαμε ιδέα. Απλά ξεκίνησα ξαφνικά να μην μπορώ να διαβάσω στον πίνακα, να μην μπορώ να δω πράγματα, να μην αναγνωρίζω πρόσωπα φίλων, να μην καταλαβαίνω τέτοιες λεπτομέρειες.

Έτσι μπήκαμε σε μια διαδικασία να το ψάξουμε με τη βοήθεια γιατρού. Το ανακαλύψαμε μέσω εξετάσεων και σίγουρα με αρκετή δυσκολία. Οι γιατροί δεν είχαν ιδέα και έλεγε ο καθένας το δικό του. Ήταν 16-17 χρόνια πίσω που δεν είμαστε στο ίδιο επίπεδο που είμαστε σήμερα, ειδικά στις γονιδιακές παθήσεις».

Η νόσος Στάργκαρντ αποτελεί κληρονομική εκφυλιστική πάθηση του αμφιβληστροειδούς και σχετίζεται με μεταλλάξεις στο γονίδιο ABCA4. Προκαλεί τη συσσώρευση τοξικών ουσιών στον αμφιβληστροειδή, με αποτέλεσμα τη βλάβη της ωχράς κηλίδας, δηλαδή του σημείου που είναι υπεύθυνο για την κεντρική όραση.

Στα βασικά συμπτώματα περιλαμβάνονται η θολή ή παραμορφωμένη όραση στο κέντρο του οπτικού πεδίου, η φωτοευαισθησία, καθώς και η δυσκολία σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Με την πάροδο του χρόνου, η απώλεια όρασης μπορεί να γίνει πιο έντονη, ενώ η περιφερειακή όραση συνήθως παραμένει πιο σταθερή.

Πηγή: www.newsit.gr 

Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ»

Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία

Aristos Karamitros

ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ»

Τελευταία κυκλοφορούν άρθρα που αναφέρουν ότι το πρόγραμμα «περνά σε φάση καθολικής εφαρμογής» μέσα στον Ιούνιο, χωρίς όμως να ορίζει τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «καθολική».

 

Δεν διευκρινίζεται αν αυτό σημαίνει:

 

ένταξη όλων των αιτούντων,

 

ένταξη όλων όσοι πληρούν τα κριτήρια,

 

πλήρη γεωγραφική κάλυψη,

 

κάλυψη όλων των κατηγοριών αναπηρίας,

 

ή απλώς μετάβαση από πιλοτικό σε μόνιμο θεσμό.

 

Στην πιλοτική εφαρμογή:

 

υπήρχε ανώτατο όριο 277 ωρών φροντίδας μηνιαίως,

 

λειτουργούσαν επιτροπές αξιολόγησης λειτουργικότητας,

 

και σε περιπτώσεις υπεράριθμων αιτήσεων εφαρμοζόταν διαδικασία κλήρωσης.

 

Επομένως, δεν υπήρχε αυτοδίκαιη ένταξη όλων των ενδιαφερομένων ούτε απεριόριστη κάλυψη αναγκών.

 

Παρά ταύτα, τα νέα δημοσιεύματα δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν άρα δεν αποσαφηνίζουν:

 

αν διατηρείται το όριο των 277 ωρών,

 

αν αλλάζει ο τρόπος αξιολόγησης,

 

αν εξακολουθούν να λειτουργούν επιτροπές,

 

αν θα υπάρχει προτεραιοποίηση,

 

ούτε αν ενδέχεται να εφαρμοστεί ξανά σύστημα κλήρωσης ή άλλος μηχανισμός επιλογής λόγω περιορισμένων πόρων.

 

Με αποτέλεσμα επιπλέον χρόνος σναμονης για νομοθετική παρέμβαση κλπ.

 

ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

 

Αναφέρεται ότι το πρόγραμμα περνά σε εφαρμογή «τον Ιούνιο», χωρίς όμως να προσδιορίζεται:

 

συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης,

 

ημερομηνία υποβολής αιτήσεων,

 

χρόνος ένταξης δικαιούχων,

 

ούτε χρόνος έναρξης πληρωμών ή παροχής υπηρεσιών.

 

Η διατύπωση δημιουργεί εικόνα άμεσης ενεργοποίησης χωρίς σαφές διοικητικό χρονοδιάγραμμα.

 

ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

 

Αναφέρεται χρηματοδότηση ύψους 34,8 εκατ. ευρώ μέσω ΕΣΠΑ 2021-2027, όμως δεν αποσαφηνίζεται:

 

πόσοι δικαιούχοι θα καλυφθούν,

 

ποιο ποσοστό αφορά πραγματικές παροχές,

 

αν η χρηματοδότηση επαρκεί για βαριές αναπηρίες υψηλής υποστήριξης,

 

ούτε αν διασφαλίζεται μακροχρόνια βιωσιμότητα του προγράμματος.

 

ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΒΟΗΘΩΝ

 

Δεν αναφέρεται:

 

το ύψος της αμοιβής των προσωπικών βοηθών,

 

το εργασιακό καθεστώς,

 

τα ασφαλιστικά δικαιώματα,

 

ούτε αν αλλάζει το μοντέλο εργοσήμου της πιλοτικής εφαρμογής.

 

Στην πιλοτική φάση υπήρξαν περιπτώσεις προσωπικών βοηθών που εργάζονταν με περίπου 780 ευρώ καθαρά μέσω εργοσήμου, χωρίς:

 

ταμείο ανεργίας,

 

ουσιαστική εργασιακή προστασία,

 

σταθερότητα απασχόλησης,

 

ή επαρκή επαγγελματικά κίνητρα.

 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα:

 

δυσκολία εξεύρεσης σταθερού προσωπικού,

 

συχνές αποχωρήσεις,

 

πλημμελή φροντίδα,

 

και τάση επιλογής «ευκολότερων» ή πιο λειτουργικών αναπηριών αντί περιπτώσεων υψηλής υποστήριξης.

 

ΑΣΑΦΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΒΟΗΘΩΝ

 

Δεν αποσαφηνίζεται:

 

ποια ελάχιστα προσόντα απαιτούνται,

 

ποια εκπαίδευση είναι υποχρεωτική,

 

ποιος ελέγχει την καταλληλότητα,

 

ποιος αξιολογεί την ποιότητα υπηρεσιών,

 

ούτε ποιος φέρει ευθύνη σε περίπτωση πλημμελούς φροντίδας.

 

Στην πράξη, στην πιλοτική εφαρμογή υπήρξαν περιπτώσεις βοηθών:

 

χωρίς ουσιαστική γνώση αναπηρίας,

 

χωρίς εμπειρία σε βαριά κινητική υποστήριξη,

 

χωρίς εκπαίδευση σε ασφαλείς μεταφορές, ή βασική φροντίδα υψηλής εξάρτησης.

 

Αυτό δημιουργεί σοβαρά ζητήματα:

 

ασφάλειας,

 

αξιοπρέπειας,

 

συνέχειας φροντίδας,

 

και πραγματικής δυνατότητας ανεξάρτητης διαβίωσης για τους ωφελούμενους.

 

Παρόλα αυτά, τα δημοσιεύματα χρησιμοποιουν γενικούς όρους όπως:

 

«ανεξάρτητη διαβίωση»,

 

«αυτονομία»,

 

«κοινωνική συμμετοχή», χωρίς να εξηγουν πώς διασφαλίζεται στην πράξη η ποιότητα και η ασφάλεια των παρεχόμενων υπηρεσιών.

 

Τα βασικά πρακτικά προβλήματα του μοντέλου.

 

Αν ο προσωπικός βοηθός:

 

παραμένει σε καθεστώς χαμηλά αμειβόμενης εξαρτημένης εργασίας μέσω εργοσήμου,

 

χωρίς σοβαρή επαγγελματική εκπαίδευση,

 

χωρίς πιστοποίηση, αλλά με μια βεβαίωση από ένα τέστ "για κλάματα"

 

χωρίς μακροχρόνια επαγγελματική προοπτική,

 

και χωρίς ιδιαίτερα κίνητρα,

 

τότε είναι πολύ πιθανό το σύστημα να προσελκύει κυρίως:

 

πρόσωπα χωρίς ειδίκευση,

 

μεγαλύτερων ηλικιών,

 

περιστασιακά εργαζόμενους,

 

ή άτομα που απλώς αναζητούν συμπληρωματικό εισόδημα.

 

Όμως η πραγματικότητα της βαριάς αναπηρίας συχνά απαιτεί:

 

τεχνικές ασφαλούς μεταφοράς,

 

και άμεση αντίδραση σε επείγουσες καταστάσεις.

 

Άρα δημιουργείται μια ουσιαστική αντίφαση:

 

Το κράτος φαίνεται να αντιμετωπίζει διοικητικά τον «προσωπικό βοηθό» περίπου ως γενική οικιακή εργασία, ενώ στην πράξη πολλές περιπτώσεις βαριάς αναπηρίας απαιτούν επίπεδο δεξιοτήτων και ευθύνης πολύ υψηλότερο.

 

Και αυτό επηρεάζει άμεσα:

 

την ασφάλεια του ωφελούμενου,

 

τη σταθερότητα φροντίδας,

 

αλλά και τη βιωσιμότητα του ίδιου του θεσμού.

 

Ιδίως όταν ένας ακατάλληλος βοηθός μπορεί:

 

να προκαλέσει τραυματισμό,

 

να μην αναγνωρίσει επικίνδυνα συμπτώματα,

 

να αδυνατεί να εκτελέσει ασφαλείς μεταφορές,

 

ή να εγκαταλείψει γρήγορα τη θέση λόγω δυσκολίας της εργασίας.

 

Μία σοβαρή κριτική που πράγματι αφορά τη δομή του προγράμματος και τον τρόπο χάραξης πολιτικής.

 

Ένα βασικό ζήτημα είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει:

 

εξατομικευμένη χαρτογράφηση αναγκών,

 

λεπτομερές λειτουργικό προφίλ ανά κατηγορία αναπηρίας,

 

ούτε εξειδικευμένα ερωτηματολόγια υψηλής εξάρτησης.

 

Στην πράξη, πολλές βαριές αναπηρίες:

 

έχουν τελείως διαφορετικές ανάγκες,

 

διαφορετικούς κινδύνους,

 

διαφορετικές απαιτήσεις μεταφοράς,

 

υγιεινής,

 

επιτήρησης,

 

ή αναπνευστικής/σωματικής υποστήριξης.

 

Όταν όμως χρησιμοποιούνται γενικά και απλοποιημένα κριτήρια λειτουργικότητας, υπάρχει κίνδυνος:

 

να εξισώνονται εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις,

 

να υποεκτιμώνται οι ανάγκες υψηλής εξάρτησης,

 

και να δημιουργείται τυπική αντί για ουσιαστική αξιολόγηση.

 

Παράλληλα, η δημόσια διαβούλευση και οι επαφές του κράτους συχνά φαίνεται να γίνονται κυρίως:

 

με ομοσπονδίες,

 

θεσμικούς φορείς,

 

και συνδικαλιστικά όργανα όπως η ΕΣΑμεΑ.

 

Η κριτική που διατυπώνεται συχνά είναι ότι τέτοιοι φορείς:

 

δεν εκπροσωπούν πάντοτε επαρκώς τις πιο βαριές ή σύνθετες αναπηρίες,

 

λειτουργούν σε επίπεδο γενικής πολιτικής εκπροσώπησης,

 

και ενδέχεται να μην αποτυπώνουν την πραγματική καθημερινότητα ατόμων με πλήρη εξάρτηση.

 

Επιπλέον, όταν η διαμόρφωση πολιτικής γίνεται κυρίως μέσω θεσμικών διαμεσολαβήσεων και όχι μέσω άμεσης συμμετοχής των ίδιων των ωφελουμένων:

 

υπάρχει κίνδυνος γραφειοκρατικής προσέγγισης,

 

υπεραπλούστευσης των αναγκών,

 

και δημιουργίας μέτρων που λειτουργούν καλύτερα «στα χαρτιά» παρά στην πραγματική καθημερινότητα.

 

Ιδίως στις βαριές κινητικές αναπηρίες, οι ανάγκες:

 

δεν μπορούν να αποτυπωθούν πλήρως με γενικές φόρμες,

 

ούτε να αξιολογηθούν επαρκώς χωρίς άμεση εμπειρική γνώση της καθημερινής λειτουργικότητας και των κινδύνων.

 

Περιμένουμε...

Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

 

Την Πέμπτη 28 Μαΐου 2026, στις 18:30, η αίθουσα εκδηλώσεών του Φάρου Τυφλών της Ελλάδος θα μεταμορφωθεί σε μικρό σινεμά φιλοξενώντας την προβολή ενός αριστουργήματος του ελληνικού κινηματογράφου: «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου.

Αγαπητές φίλες - Αγαπητοί φίλοι,

 

Σας προσκαλούμε να ζήσουμε μαζί μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία στον Φάρο Τυφλών της Ελλάδος!

 

Την Πέμπτη 28 Μαΐου 2026, στις 18:30, η αίθουσα εκδηλώσεών μας θα μεταμορφωθεί σε μικρό σινεμά φιλοξενώντας την προβολή ενός αριστουργήματος του ελληνικού κινηματογράφου: «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου.

 

Ετοιμαστείτε να ανακαλύψετε μια άλλη πλευρά του αείμνηστου Ντίνου Ηλιόπουλου, ο οποίος στην ταινία αυτή αποκαλύπτει το πλήρες δραματικό του εύρος, σε έναν ρόλο που θα σας συνεπάρει:

 

"Παραμονή Χριστουγέννων. Ένας μοναχικός κι ασήμαντος υπαλληλάκος, ο Θωμάς, ανακαλύπτει ξαφνικά ότι μοιάζει με τον φοβερό «δράκο της Αθήνας», έναν αδίστακτο κακοποιό που καταζητείται από την αστυνομία. Στην αρχή τα χάνει κάπως, αλλά στη συνέχεια δέχεται να υποδυθεί το ρόλο του «δράκου», και ως τέτοιος γίνεται αποδεκτός από τα μέλη μιας συμμορίας του υποκόσμου. Η συμμορία, με αρχηγό τον Χοντρό συχνάζει σ’ ένα λαϊκό καμπαρέ και... (η συνέχεια επί της οθόνης!)".

 

Η πρωτοποριακή σκηνοθεσία του Κούνδουρου και το διεισδυτικό σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, εξερευνούν με αριστοτεχνικό τρόπο την ταυτότητα, τη μοναξιά και την αμείλικτη επίδραση της κοινωνίας στον άνθρωπο. Μια ταινία που - αν και δημιουργήθηκε το 1956 - παραμένει διαχρονική και μας ωθεί να αναρωτηθούμε για τις πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

Με ιδιαίτερη χαρά, αυτή η προβολή θα πραγματοποιηθεί με Ακουστική Περιγραφή από την IRIS ACCESS ΚοινΣΕπ, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έτσι, η μαγεία της εικόνας θα ζωντανέψει για όλους, προσφέροντας μια πλήρη και εντυπωσιακή εμπειρία.

Η προβολή πραγματοποιείται με την ευγενική παραχώρηση της εταιρείας διανομής FilmTrade.

 

Αφεθείτε στον σκοτεινό και ποιητικό κόσμο του «Δράκου» και αφήστε τις ερμηνείες και την ατμόσφαιρα να σας ταξιδέψουν.

 

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει απολαυστικό κέρασμα και μια ζεστή συζήτηση για το έργο που μόλις παρακολουθήσαμε. Θα ανταλλάξουμε σκέψεις, συναισθήματα και εντυπώσεις, δημιουργώντας έναν διάλογο γύρω από την τέχνη και τα μηνύματα που αυτή κουβαλά.

 

Σας περιμένουμε με ανυπομονησία σε αυτή την ξεχωριστή βραδιά, όπου το φως της οθόνης συναντά το φως της ψυχής! 

Π. Παππάς – Π. Χρηστίδης: Ερώτηση στη Βουλή για τη συνέχιση και θεσμική κατοχύρωση του προγράμματος απασχόλησης ΑμεΑ της ΔΥΠΑ στους ΟΤΑ

Π. Παππάς – Π. Χρηστίδης: Ερώτηση στη Βουλή για τη συνέχιση και θεσμική κατοχύρωση του προγράμματος απασχόλησης ΑμεΑ της ΔΥΠΑ στους ΟΤΑ

Μάι 22, 2026 | ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, Κοινοβουλευτικός Έλεγχος

Οι Βουλευτές υπογραμμίζουν ότι η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει σταθερές και διαρκείς πολιτικές ένταξης των ΑμεΑ στην εργασία και όχι αποσπασματικές δράσεις προσωρινού χαρακτήρα.

Ερώτηση προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης κατέθεσαν οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής Πέτρος Παππάς και Παύλος Χρηστίδης, αναδεικνύοντας την ανάγκη συνέχισης και θεσμικής κατοχύρωσης του ειδικού προγράμματος απασχόλησης ανέργων ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ) σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης μέσω της ΔΥΠΑ.

Όπως επισημαίνεται στην ερώτηση, το πρόγραμμα, που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2024 με 1.000 θέσεις εργασίας και επεκτάθηκε στις αρχές του 2025 με επιπλέον 2.000 θέσεις, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις κοινωνικής πολιτικής για την εργασιακή ένταξη των ΑμεΑ.

Με επιδότηση που καλύπτει έως και το 75% του μισθολογικού και ασφαλιστικού κόστους, έχει ήδη προσφέρει ουσιαστική επαγγελματική διέξοδο σε εκατοντάδες συμπολίτες μας με αναπηρία, ενισχύοντας παράλληλα την αυτονομία, την κοινωνική συμμετοχή και την αξιοπρεπή διαβίωσή τους.

Οι Βουλευτές τονίζουν ότι το πρόγραμμα δεν αποτελεί μόνο εργαλείο απασχόλησης, αλλά και κρίσιμη κοινωνική πολιτική απέναντι στη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις ανισότητες που βιώνουν τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους.

Παρά τη θετική ανταπόκριση και τη διεύρυνσή του, επισημαίνεται ότι η διάρκεια του προγράμματος παραμένει περιορισμένη στους 18 μήνες, χωρίς πρόβλεψη για συνέχιση ή ανανέωση, γεγονός που δημιουργεί έντονη ανασφάλεια στους εργαζόμενους ΑμεΑ και στις οικογένειές τους.

Στην ερώτησή τους οι Βουλευτές ζητούν από την κυβέρνηση να απαντήσει:

αν προτίθεται να προχωρήσει σε παράταση ή ανανέωση του προγράμματος μετά τη λήξη του,

αν υπάρχει σχεδιασμός για μόνιμο ή επαναλαμβανόμενο μηχανισμό απασχόλησης ΑμεΑ,

αν εξετάζεται η δυνατότητα πιο σταθερών μορφών εργασίας σε συνεργασία με τους ΟΤΑ,

ποια μέτρα θα ληφθούν ώστε να αποτραπεί η επιστροφή εκατοντάδων εργαζομένων ΑμεΑ στην ανεργία,

καθώς και να κατατεθούν αναλυτικά στοιχεία για την υλοποίηση και τον προϋπολογισμό του προγράμματος.

Οι Βουλευτές υπογραμμίζουν ότι η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει σταθερές και διαρκείς πολιτικές ένταξης των ΑμεΑ στην εργασία και όχι αποσπασματικές δράσεις προσωρινού χαρακτήρα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου η χώρα έχει αναλάβει σαφείς δεσμεύσεις απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη για την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Αθήνα, 21 Μαΐου 2026

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς: Την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Θέμα: Αναγκαία η συνέχιση και θεσμική κατοχύρωση του προγράμματος απασχόλησης ΑμεΑ της ΔΥΠΑ σε ΟΤΑ

Κυρία Υπουργέ,

Το ειδικό πρόγραμμα απασχόλησης ανέργων ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ) σε Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ), που υλοποιείται μέσω της ΔΥΠΑ, ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2024 και αποτελεί μία από τις πλέον ουσιαστικές παρεμβάσεις κοινωνικής πολιτικής για την ένταξη των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας.

Το πρόγραμμα, το οποίο στην αρχική του φάση αφορούσε 1.000 θέσεις εργασίας, στη συνέχεια επεκτάθηκε στις αρχές του 2025 με νέα πρόσκληση έως και 2.000 θέσεων, γεγονός που αποδεικνύει την αυξημένη ανάγκη αλλά και τη θετική ανταπόκριση των τοπικών κοινωνιών και των ίδιων των ωφελούμενων. Με επιδότηση που φθάνει έως και το 75% του μισθολογικού και ασφαλιστικού κόστους, το πρόγραμμα έχει ήδη προσφέρει ουσιαστική διέξοδο σε εκατοντάδες συμπολίτες μας με αναπηρία.

Πέραν των οικονομικών του χαρακτηριστικών, το πρόγραμμα έχει ιδιαίτερα σημαντική κοινωνική διάσταση, καθώς συμβάλλει στην αποτροπή της φτώχειας και της περιθωριοποίησης των ατόμων με αναπηρία, ενισχύει την αυτονομία και την ισότιμη συμμετοχή τους στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή, στηρίζει έμμεσα τις οικογένειές τους, οι οποίες συχνά επωμίζονται το βάρος της φροντίδας και της οικονομικής επιβίωσης, ενώ παράλληλα περιορίζει κοινωνικές ανισότητες σε τοπικό επίπεδο.

Ωστόσο, παρά τη διεύρυνση και την επιτυχία του προγράμματος, η διάρκειά του παραμένει περιορισμένη στους 18 μήνες, χωρίς καμία πρόβλεψη για τη συνέχισή του, δημιουργώντας έντονη ανασφάλεια στους εργαζόμενους ΑμεΑ. Η ίδια η επέκταση του προγράμματος αποδεικνύει την αναγκαιότητά του. Ωστόσο, η απουσία σχεδιασμού για τη συνέχισή του αναιρεί στην πράξη τον κοινωνικό του στόχο.

Επειδή η ανεργία των ατόμων με αναπηρία παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και η πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, επειδή το πρόγραμμα έχει ήδη αποδείξει την αποτελεσματικότητά του ως εργαλείο κοινωνικής ένταξης και στήριξης των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, επειδή η λήξη του χωρίς πρόβλεψη συνέχειας θα οδηγήσει σε μαζική επιστροφή των ωφελούμενων στην ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, επειδή η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει σταθερές και διαρκείς πολιτικές ένταξης και όχι αποσπασματικά προγράμματα προσωρινού χαρακτήρα, επειδή η χώρα έχει αναλάβει δεσμεύσεις έναντι της United Nations και της European Union για την προώθηση της ισότιμης συμμετοχής των ΑμεΑ στην εργασία, ενώ η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα δεσμευτεί προς αυτή την κατεύθυνση,

Ερωτάται η κυρία Υπουργός:

1. Προτίθεται το Υπουργείο και η ΔΥΠΑ να προχωρήσουν σε παράταση ή ανανέωση του προγράμματος απασχόλησης ΑμεΑ στους ΟΤΑ μετά τη λήξη της διάρκειάς του;

2. Υπάρχει σχεδιασμός για τη δημιουργία μόνιμου ή επαναλαμβανόμενου μηχανισμού απασχόλησης ΑμεΑ, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια των θέσεων εργασίας;

3. Εξετάζεται η δυνατότητα μετατροπής των υφιστάμενων συμβάσεων σε πιο σταθερές μορφές απασχόλησης, σε συνεργασία με τους ΟΤΑ;

4. Ποια μέτρα θα ληφθούν ώστε να αποτραπεί η επιστροφή εκατοντάδων εργαζομένων ΑμεΑ στην ανεργία με τη λήξη του προγράμματος;

5. Παρακαλείται να κατατεθούν αναλυτικά στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των ωφελούμενων ανά δήμο, το ποσοστό κάλυψης των εγκεκριμένων θέσεων στις φάσεις των 1.000 και των 2.000 θέσεων, τον συνολικό προϋπολογισμό που έχει διατεθεί, καθώς και τον σχεδιασμό για τη συνέχιση ή αντικατάσταση του προγράμματος.

Οι ερωτώντες Βουλευτές

Παππάς Πέτρος

Χρηστίδης Παύλος

Πηγή: www.politic.gr