Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία Sony Polipoli ΥΠΟΜΝΗΜΑ Επί του αποκλεισμού ατόμου με βαριά αναπηρία από την υπηρεσία «Προσωπικός Βοηθός» αποκλειστικά λόγω ηλικίας

Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία

Sony Polipoli

ΥΠΟΜΝΗΜΑ

Επί του αποκλεισμού ατόμου με βαριά αναπηρία από την υπηρεσία «Προσωπικός Βοηθός» αποκλειστικά λόγω ηλικίας

I. Πραγματική βάση

Ο αιτών πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, η οποία έχει επιφέρει τετραπληγία και βαριά κινητική αναπηρία σε ποσοστό 85%, πιστοποιημένη από τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας και ισχύουσα εφ’ όρου ζωής.

Κατά την προσκομιζόμενη απόφαση ΚΕΠΑ, απαιτείται η συνεχής παρουσία και υποστήριξη άλλου προσώπου. Η ανάγκη καλύπτεται σήμερα αποκλειστικά από τη σύζυγο του αιτούντος, χωρίς οργανωμένη και ισοδύναμη δημόσια εναλλακτική υπηρεσία.

Παρά την επίσημη αναγνώριση της ανάγκης αυτής, ο αιτών αποκλείεται από την υπηρεσία «Προσωπικός Βοηθός για Άτομα με Αναπηρία» λόγω του ηλικιακού κριτηρίου.

II. Συνταγματικό πλαίσιο

Το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος καθιστά τον σεβασμό και την προστασία της αξίας του ανθρώπου πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

Το άρθρο 4 παρ. 1 κατοχυρώνει την ισότητα ενώπιον του νόμου. Η αρχή αυτή δεν απαγορεύει κάθε διαφοροποίηση, απαιτεί όμως όμοιες περιπτώσεις να αντιμετωπίζονται όμοια, εκτός αν η διαφορετική μεταχείριση στηρίζεται σε αντικειμενικό λόγο και τελεί σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.

Το άρθρο 21 παρ. 2, 3 και ιδίως παρ. 6 επιβάλλει ειδική κρατική μέριμνα για την αναπηρία, τη σοβαρή ασθένεια και το γήρας και αναγνωρίζει το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία σε μέτρα που εξασφαλίζουν την αυτονομία και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή.

Κατά το άρθρο 25 παρ. 1, τα κρατικά όργανα οφείλουν να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων, ενώ κάθε περιορισμός υπόκειται στην αρχή της αναλογικότητας.

Συνεπώς, ένα απόλυτο ηλικιακό όριο πρέπει να είναι πρόσφορο, αναγκαίο και αναλογικό. Δεν αρκεί η απλή ύπαρξή του στον νόμο· απαιτείται να αιτιολογείται γιατί η ημερομηνία γέννησης υπερισχύει της πιστοποιημένης ατομικής ανάγκης.

III. Ελληνική νομοθεσία

Ο ν. 4074/2012 κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και την ενσωμάτωσε στην ελληνική έννομη τάξη.

ν. 4074/2012 Άρθρο 4. Γενικές υποχρεώσεις (β)

β. Να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και των νομοθετικών, προκειμένου να τροποποιήσουν ή να καταργήσουν τους ισχύοντες νόμους, κανονισμούς, έθιμα και πρακτικές που συνιστούν διακρίσεις κατά των ατόμων με αναπηρίες,

Ο ν. 4488/2017, ιδίως στα άρθρα 61 έως 63, επιβάλλει στα διοικητικά όργανα:

να αποφεύγουν κριτήρια και πρακτικές που δημιουργούν διακρίσεις,

να εντάσσουν τη διάσταση της αναπηρίας σε κάθε δημόσια πολιτική και πρόγραμμα,

να λαμβάνουν θετικά και εξατομικευμένα μέτρα,

και να παρέχουν, όπου απαιτείται, εύλογες προσαρμογές χωρίς δυσανάλογο βάρος.

 

Ο ν. 4443/2016 αναγνωρίζει ρητά την αναπηρία, τη χρόνια πάθηση και την ηλικία ως προστατευόμενους λόγους έναντι διακριτικής μεταχείρισης. Το άμεσο πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης λόγω ηλικίας αφορά κυρίως την εργασία και την απασχόληση· συνεπώς ο νόμος αποτελεί ενισχυτικό, αλλά όχι αυτοτελώς επαρκές, έρεισμα για την αμφισβήτηση του ηλικιακού ορίου κοινωνικής υπηρεσίας.

Με τον ν. 5322/2026 η υπηρεσία του Προσωπικού Βοηθού καθιερώθηκε ως μόνιμη υπηρεσία εθνικής εμβέλειας. Το άρθρο 5 θέτει γενικό όριο από το 16ο έως και το 67ο έτος, με περιορισμένη εξαίρεση έως τα 75 έτη για πρόσωπα που είχαν καταστεί δικαιούχοι συγκεκριμένου επιδόματος κίνησης πριν από το 67ο έτος.

IV. Σύμβαση του ΟΗΕ

Το άρθρο 5 της Σύμβασης κατοχυρώνει την ισότητα, τη μη διάκριση και την παροχή εύλογων προσαρμογών.

Το άρθρο 19 αναγνωρίζει το ισότιμο δικαίωμα όλων των ατόμων με αναπηρία να ζουν στην κοινότητα και αναφέρει ρητά την προσωπική βοήθεια ως μέσο αποτροπής της απομόνωσης και του αποκλεισμού.

Το άρθρο 25 κατοχυρώνει την ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, ενώ το άρθρο 28 επιβάλλει την πρόσβαση στην κοινωνική προστασία, με ειδική αναφορά και στα ηλικιωμένα άτομα με αναπηρία.

Κατά τη Γενική Παρατήρηση αρ. 5 της Επιτροπής του ΟΗΕ, η προσωπική βοήθεια πρέπει να βασίζεται σε εξατομικευμένα κριτήρια και αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών του προσώπου. Τα κριτήρια πρόσβασης στις υπηρεσίες υποστήριξης πρέπει να είναι αντικειμενικά, μη διακριτικά και επικεντρωμένα στις ανάγκες του ανθρώπου.

V. Ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο

Ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατοχυρώνει:

στο άρθρο 20, την ισότητα ενώπιον του νόμου,

στο άρθρο 21, την απαγόρευση διακρίσεων λόγω ηλικίας και αναπηρίας,

στο άρθρο 25, το δικαίωμα των ηλικιωμένων σε αξιοπρεπή και ανεξάρτητη ζωή,

στο άρθρο 26, το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία σε μέτρα αυτονομίας και κοινωνικής συμμετοχής,

και στο άρθρο 34, την κοινωνική προστασία και τις κοινωνικές υπηρεσίες.

Η εφαρμογή του Χάρτη στις εθνικές αρχές προϋποθέτει σύνδεση με την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης. Η δε Οδηγία 2000/78/ΕΚ αφορά κυρίως την ίση μεταχείριση στην εργασία και δεν θεμελιώνει αυτοτελώς γενικό δικαίωμα πρόσβασης σε κάθε κοινωνική υπηρεσία.

VI. Νομική αξιολόγηση

Η πιστοποίηση των ΚΕΠΑ δεν δημιουργεί αυτομάτως δικαίωμα υπαγωγής σε μία συγκεκριμένη παροχή. Αποδεικνύει, όμως, επίσημα την ύπαρξη σοβαρής και διαρκούς ανάγκης, την οποία η Διοίκηση δεν επιτρέπεται να αγνοήσει.

Ο αποκλεισμός δύο ανθρώπων με πανομοιότυπη λειτουργική κατάσταση και ανάγκη υποστήριξης, αποκλειστικά επειδή ο ένας έχει υπερβεί ένα ηλικιακό όριο, συνιστά διαφορετική μεταχείριση που απαιτεί ειδική, αντικειμενική και αναλογική αιτιολόγηση.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής, εξετάζοντας τον ν. 5322/2026, επισήμανε ρητά ότι το ηλικιακό όριο μπορεί να οδηγεί σε διαφορετική μεταχείριση ατόμων με πανομοιότυπη ανάγκη προσωπικής βοήθειας. Έκρινε ότι τα όρια χρήζουν ειδικής αιτιολόγησης και πρότεινε η υπαγωγή να συνδέεται με εξατομικευμένη αξιολόγηση της ανάγκης.

Η έλλειψη οποιασδήποτε ισοδύναμης εναλλακτικής ενισχύει το ζήτημα αναλογικότητας. Η Πολιτεία δεν αρκεί να πιστοποιεί ότι απαιτείται συνεχής παρουσία άλλου προσώπου και, ταυτόχρονα, να αποκλείει τον πολίτη από τον κύριο μηχανισμό υποστήριξης χωρίς να υποδεικνύει ποιος φορέας θα καλύψει την αναγνωρισμένη ανάγκη.

VII. Συμπέρασμα

Ο ηλικιακός αποκλεισμός δεν έχει μέχρι σήμερα κριθεί δικαστικά ως αυτομάτως αντισυνταγματικός. Εγείρει, όμως, σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με:

την ανθρώπινη αξία,

τη συνταγματική ισότητα,

την ειδική προστασία της αναπηρίας,

την αρχή της αναλογικότητας,

τον ν. 4488/2017,

ν. 4074/2012 

και τα άρθρα 5, 19 και 28 της Σύμβασης του ΟΗΕ.

Ζητείται, συνεπώς:

η εξατομικευμένη επανεξέταση της ανάγκης ανεξαρτήτως ηλικίας,

η ειδική αιτιολόγηση της αναγκαιότητας και αναλογικότητας του αποκλεισμού,

και, σε περίπτωση διατήρησής του, η έγγραφη υπόδειξη της αρμόδιας δημόσιας υπηρεσίας που παρέχει ισοδύναμη και επαρκή υποστήριξη, μαζί με τα πλήρη στοιχεία επικοινωνίας και τη διαδικασία πρόσβασης.

Με ποια επιστημονική, ιατρική ή λειτουργική αξιολόγηση θεωρείται ότι ένας άνθρωπος που έχει υπερβεί το ηλικιακό όριο έχει μικρότερη ανάγκη υποστήριξης από έναν νεότερο άνθρωπο με την ίδια ακριβώς αναπηρία;

 

Με εκτίμηση

 

Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία Aristos Karamitros Το Ίδιο Κενό: Από το 2023 στο 2026, και η Ασυνέπεια με τις «Νταντάδες της Γειτονιάς»

Προσωπικός βοηθός για Άτομα με Αναπηρία

Aristos Karamitros

Το Ίδιο Κενό: Από το 2023 στο 2026, και η Ασυνέπεια με τις «Νταντάδες της Γειτονιάς»

(Βάσει δημοσιεύματος in.gr, 22.04.2024, και του Ν. 5322/2026, ΦΕΚ Α' 117/24.07.2026, με ΚΥΑ 18867/2026, ΦΕΚ Β' 5050/11.08.2026)

 

Το περιστατικό

Στις 22 Απριλίου 2024, δημοσιεύτηκε η είδηση για γυναίκα με κινητικά προβλήματα, δικαιούχο 277 ωρών προσωπικής βοήθειας μηνιαίως στο πλαίσιο του τότε πιλοτικού προγράμματος «Προσωπικός Βοηθός», η οποία κατέληξε από πνιγμό ενώ έτρωγε στο κρεβάτι της. Η προσωπική της βοηθός δεν βρισκόταν στο δωμάτιο εκείνη τη στιγμή. Όταν αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν κάλεσε το ΕΚΑΒ (166) — αντ' αυτού, επικοινώνησε με άλλο άτομο που εργαζόταν για την οικογένεια. Όταν τελικά έφτασε το ΕΚΑΒ, ήταν ήδη αργά.

 

Ο αδερφός της, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, μίλησε στο MEGA για το δράμα της οικογένειας: «Είχαμε δύο προσωπικούς βοηθούς γιατί η αδερφή μου είχε κινητικά προβλήματα και δικαιούτο 277 ώρες τον μήνα... Η πιο εξειδικευμένη ήταν δυσεύρετη και δεν είχε επαρκείς γνώσεις για άτομα με αναπηρία». Ανέφερε επίσης: «Μιλώντας με έναν γραμματέα, μας είπε όποιος θέλει από τους προσωπικούς βοηθούς μπορεί να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα του Ερυθρού Σταυρού». Το δημοσίευμα σημειώνει ρητά: «Αξίζει να σημειωθεί πως για να συμμετάσχει κάποιος στο πρόγραμμα δεν υπάρχει κανένα προαπαιτούμενο».

 

Δύο αμέλειες, όχι μία

Από το ίδιο το ρεπορτάζ προκύπτουν δύο ξεχωριστές αμέλειες, όχι μία.

Πρώτη αμέλεια — η επίβλεψη. Η ωφελούμενη έτρωγε μόνη της στο κρεβάτι, χωρίς κανέναν στο δωμάτιο. Για άνθρωπο με κινητικά προβλήματα που τρώει σε ύπτια θέση, αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που ο κίνδυνος πνιγμού είναι μεγαλύτερος — δεν μπορεί να σηκωθεί μόνη της, δεν μπορεί να αυτοβοηθηθεί το ίδιο εύκολα όπως ένας υγιής άνθρωπος. Η απουσία επίβλεψης ακριβώς σε αυτή τη στιγμή είναι η πρώτη αμέλεια.

 

Δεύτερη αμέλεια — η αντίδραση. Όταν κάποιος αντιλήφθηκε ότι κάτι πήγαινε στραβά, δεν κλήθηκε αμέσως το ΕΚΑΒ. Κλήθηκε άλλο άτομο πρώτα. Αυτή είναι η δεύτερη, ανεξάρτητη αμέλεια — ακόμη κι αν η πρώτη (η επίβλεψη) δεν είχε συμβεί, μια καθυστερημένη ή λάθος σειρά αντίδρασης θα μπορούσε από μόνη της να κοστίσει πολύτιμο χρόνο.

 

Δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα αν η έκβαση θα ήταν διαφορετική — κανείς δεν μπορεί να το εγγυηθεί εκ των υστέρων. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε είναι ότι η εκπαίδευση σε πρώτες βοήθειες διδάσκει ακριβώς δύο πράγματα που εδώ φαίνεται να έλειψαν: πρώτον, να αναγνωρίσει κανείς άμεσα τα σημάδια πνιγμού· δεύτερον, τη σωστή σειρά ενεργειών σε επείγουσα κατάσταση — άμεση προσπάθεια αντιμετώπισης ή/και άμεση κλήση στο 166, όχι τηλεφώνημα σε τρίτο πρόσωπο πρώτα. Χωρίς αυτή τη γνώση, δεν προκαλεί έκπληξη που δεν υπήρξε σωστή αντίδραση και στα δύο σημεία — δεν είναι προσωπικό ελάττωμα, είναι απουσία γνώσης που το ίδιο το σύστημα δεν φρόντισε να εξασφαλίσει.

«Όποιος θέλει» — προαιρετικό, όχι υποχρεωτικό

 

Η φράση του γραμματέα είναι κομβική: το σεμινάριο πρώτων βοηθειών ήταν διαθέσιμο σε όποιον προσωπικό βοηθό ήθελε να το παρακολουθήσει — όχι υποχρεωτικό για όλους. Δύο χρόνια αργότερα, με τη μετάβαση σε μόνιμο πρόγραμμα εθνικής εμβέλειας (Ν. 5322/2026, ΚΥΑ 18867/2026), η βασική αρχιτεκτονική παραμένει η ίδια: η υποχρεωτική εκπαίδευση του Άρθρου 31 της ΚΥΑ 18867/2026 είναι ασύγχρονη, online, με θεματικές ενότητες γενικού περιεχομένου και ένα τεστ πολλαπλής επιλογής χωρίς όριο προσπαθειών. Πουθενά δεν προβλέπεται υποχρεωτική, δια ζώσης, πιστοποιημένη εκπαίδευση σε πρώτες βοήθειες.

 

Η ασυνέπεια: το ίδιο Υπουργείο, δύο διαφορετικά μέτρα

Το ίδιο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας διαχειρίζεται και το πρόγραμμα «Νταντάδες της Γειτονιάς», για τη φύλαξη βρεφών και μικρών παιδιών. Εκεί, οι προϋποθέσεις εισδοχής για τους επιμελητές περιλαμβάνουν ρητά, ως προαπαιτούμενο — όχι προαιρετική επιλογή:

Πιστοποιημένες γνώσεις παροχής πρώτων βοηθειών σε βρέφη και παιδιά, μέσω Ερυθρού Σταυρού ή αντίστοιχου πιστοποιημένου φορέα.

Απολυτήριο υποχρεωτικής εκπαίδευσης και ολοκλήρωση online σεμιναρίου.

Ποινικό μητρώο και πιστοποιητικά υγείας.

 

Η ίδια η αρμόδια Υφυπουργός εξήγησε δημοσίως τον λόγο: «Θέλουμε να έχει πιστοποιητικό πρώτων βοηθειών... ώστε αν κάτι συμβεί εκείνη [τη στιγμή]». Το ίδιο Υπουργείο, δηλαδή, αναγνωρίζει ρητά ότι η πιστοποιημένη εκπαίδευση πρώτων βοηθειών είναι απαραίτητη προϋπόθεση όταν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη ενός ευάλωτου ανθρώπου.

Η αντίφαση είναι απόλυτη: για τη φύλαξη ενός υγιούς βρέφους λίγες ώρες την εβδομάδα, η πιστοποιημένη εκπαίδευση πρώτων βοηθειών είναι υποχρεωτική. Για την καθημερινή φροντίδα ανθρώπων με βαριά, μερικές φορές απόλυτη και διαρκή αναπηρία — όπου, όπως δείχνει το ίδιο το περιστατικό του 2024, μια στιγμή δυσκολίας στην κατάποση μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου — η ίδια εκπαίδευση παραμένει προαιρετική, στην κρίση του κάθε βοηθού.

 

Το παράλληλο πρόβλημα: η βεβαίωση ψυχιάτρου χωρίς κανένα θεσμοθετημένο τεστ

Η ΚΥΑ 18867/2026 (Άρθρο 29§3στ) απαιτεί από κάθε υποψήφιο βοηθό «βεβαίωση ψυχιάτρου περί καταλληλότητας για τα συγκεκριμένα καθήκοντα» — αλλά πουθενά στο κείμενο δεν ορίζεται ποια τεστ, ποια κριτήρια, ή ποια διαδικασία αξιολόγησης πρέπει να ακολουθήσει ο κάθε ψυχίατρος. Δεν υπάρχει τυποποιημένο πρωτόκολλο εξέτασης, ούτε ελάχιστο περιεχόμενο που πρέπει να καλύπτει η βεβαίωση. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η «καταλληλότητα» μπορεί να κριθεί με εντελώς διαφορετικό τρόπο από ψυχίατρο σε ψυχίατρο, χωρίς κανένα κοινό, ελεγχόμενο πρότυπο — ακριβώς όπως και η εκπαίδευση πρώτων βοηθειών, ένα ακόμη σημείο όπου το κράτος θέτει μια τυπική απαίτηση χωρίς να καθορίζει ουσιαστικά τι σημαίνει αυτή στην πράξη.

 

Η παράλληλη απαγόρευση που επιδεινώνει το πρόβλημα

Ο νόμος (Άρθρο 6§2θ του Ν. 5322/2026, Άρθρο 19§4 της ΚΥΑ 18867/2026) απαγορεύει, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, σε συγγενή α'/β' βαθμού να είναι επίσημος, αμειβόμενος προσωπικός βοηθός του δικού του ανθρώπου — ακριβώς του προσώπου που διαθέτει την απόλυτη εμπειρική εξειδίκευση: ακριβή γνώση του ιστορικού, των αντιδράσεων, των κινδύνων, και των πρώτων σημαδιών όταν κάτι πάει στραβά, ιδίως σε στιγμές όπως αυτή που περιγράφηκε παραπάνω. Δεν προτείνουμε την κατάργηση της θέσης του εξωτερικού βοηθού — αυτή παραμένει απαραίτητη. Ζητούμε απλώς να δοθεί η επιλογή ένταξης και του συγγενή, ως πρόσθετη, όχι αποκλειστική, δυνατότητα, σε όσες περιπτώσεις ο ίδιος το επιθυμεί.

 

Το παρόν κείμενο δεν είναι καταγγελία, ούτε επιχειρεί να μηδενίσει το πρόγραμμα ή τους ανθρώπους που το υπηρετούν. Είναι έκφραση γνήσιας απορίας: πώς οι φορείς και οι οργανώσεις που εισηγήθηκαν και διαμόρφωσαν αυτό το πρόγραμμα — το αναπηρικό κίνημα, τεχνικοί σύμβουλοι, πιθανόν και θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συγχρηματοδοτούν τη δράση — αποδέχτηκαν να μπαίνουν στο Μητρώο άνθρωποι χωρίς καμία προηγούμενη εμπειρία, χωρίς εξειδίκευση, ανεξαρτήτως ηλικίας ή υποβάθρου, σε ένα πρόγραμμα υψηλής ευθύνης του κράτους απέναντι σε πολίτες με βαριά αναπηρία — χωρίς ούτε μία θεσμική προσπάθεια πραγματικής θωράκισης των ωφελουμένων.

 

Δεν είναι ποτέ αργά, και δεν είναι καμία ντροπή, να αναγνωριστεί ένα τέτοιο σφάλμα σχεδιασμού και να διορθωθεί άμεσα. Το ίδιο Υπουργείο έχει ήδη αποδείξει, με το δικό του πρόγραμμα «Νταντάδες της Γειτονιάς», ότι γνωρίζει πώς να θέσει την πιστοποιημένη εκπαίδευση πρώτων βοηθειών ως αυτονόητο προαπαιτούμενο. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ίδια αυτή λογική να εφαρμοστεί εκεί όπου η ανάγκη είναι, αν μη τι άλλο, μεγαλύτερη.

 

Υ.Γ. Νομικά, οι πρώτες βοήθειες δεν θεωρούνται «ιατρική πράξη» με την τεχνική έννοια (δεν απαιτούν άδεια άσκησης ιατρικού/νοσηλευτικού επαγγέλματος) — μπορεί να τις κάνει οποιοσδήποτε πολίτης, εκπαιδευμένος ή μη, σε επείγουσα κατάσταση.

Μπορεί να είναι εικόνα ‎κείμενο που λέει "‎? 2 X 水！ X * X MIT + لی x + प।‎"‎

 

30 Νοεμβρίου τα 400 ευρώ σε 2.197.000 συνταξιούχους – Ποιοι οι δικαιούχοι

30 Νοεμβρίου τα 400 ευρώ σε 2.197.000 συνταξιούχους – Ποιοι οι δικαιούχοι

Αλεξάνδρα Κλειδαρά

Βασικό χαρακτηριστικό της ενίσχυσης είναι ότι δεν προβλέπονται εισοδηματικά κριτήρια.

Στις 30 Νοεμβρίου προγραμματίζεται η καταβολή της οικονομικής ενίσχυσης των 400 ευρώ σε συνολικά 2.197.000 συνταξιούχους. Η ενίσχυση θα καταβληθεί εφάπαξ και αφορά τους δικαιούχους χωρίς εισοδηματικά κριτήρια.

Η πληρωμή θα πραγματοποιηθεί ηλεκτρονικά, με τα ποσά να πιστώνονται στους τραπεζικούς λογαριασμούς των δικαιούχων. Δεν απαιτείται ξεχωριστή διαδικασία για την καταβολή, καθώς η πληρωμή θα γίνει με βάση τα στοιχεία που διαθέτουν οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Το ποσό της ενίσχυσης ανέρχεται στα 400 ευρώ για κάθε δικαιούχο. Με δεδομένο ότι οι δικαιούχοι ανέρχονται σε 2.197.000, η συνολική δαπάνη για την καταβολή της ενίσχυσης διαμορφώνεται περίπου στα 878,8 εκατ. ευρώ.

Βασικό χαρακτηριστικό της ενίσχυσης είναι ότι δεν προβλέπονται εισοδηματικά κριτήρια. Αυτό σημαίνει ότι η καταβολή των 400 ευρώ δεν συνδέεται με το ύψος του ετήσιου εισοδήματος του συνταξιούχου. Η ενίσχυση αφορά όσους πληρούν τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις για την ένταξή τους στους δικαιούχους.

Τα 400 ευρώ αποτελούν ξεχωριστή καταβολή και δεν ενσωματώνονται στη μηνιαία σύνταξη. Το ποσό θα πιστωθεί εφάπαξ και δεν αποτελεί μόνιμη αύξηση της σύνταξης. Την παροχή των 400 ευρώ που αυξήθηκε κατά 100 ευρώ, ήτοι 8 ευρώ το μήνα θα λάβουν το σύνολο των συνταξιούχων άνω των 65 ετών, χωρίς κανένα άλλο εισοδηματικό ή περιουσιακό κριτήριο.

Το ίδιο ποσό θα λάβουν επίσης στις 30 Νοεμβρίου και οι συνταξιούχοι άνω των 60 ετών που λαμβάνουν μόνο σύνταξη θανάτου (χηρείας), τα άτομα με αναπηρία ανεξαρτήτως ηλικίας, καθώς και οι ανασφάλιστοι υπερήλικες του ΟΠΕΚΑ.

Η πληρωμή θα πραγματοποιηθεί μέσω των τραπεζών και η εμφάνιση των χρημάτων στους λογαριασμούς ενδέχεται να γίνει ανάλογα με τον χρόνο ολοκλήρωσης των τραπεζικών συναλλαγών.

Η έκτακτη ενίσχυση αφορά συνολικά 2.197.000 συνταξιούχους και έχει ως στόχο την οικονομική στήριξη των δικαιούχων. Η απουσία εισοδηματικών κριτηρίων διευρύνει την κατηγορία των συνταξιούχων που μπορούν να λάβουν την ενίσχυση, καθώς δεν αποκλείονται όσοι έχουν υψηλότερο εισόδημα αποκλειστικά για τον λόγο αυτό.

Η καταβολή των 400 ευρώ δεν θα επηρεάσει το ποσό της κύριας ή επικουρικής σύνταξης. Πρόκειται για αυτοτελή οικονομική ενίσχυση, η οποία καταβάλλεται μία φορά. Παράλληλα, δεν αποτελεί μέρος των τακτικών συνταξιοδοτικών πληρωμών.

Οι δικαιούχοι θα πρέπει να παρακολουθήσουν τον τραπεζικό τους λογαριασμό από την ημερομηνία πληρωμής, καθώς η πίστωση μπορεί να εμφανιστεί σταδιακά, ανάλογα με την τράπεζα και την ολοκλήρωση της διαδικασίας μεταφοράς των χρημάτων.

Το συνολικό ποσό που θα διατεθεί για την ενίσχυση φτάνει περίπου τα 878,8 εκατ. ευρώ, εφόσον καταβληθούν 400 ευρώ στο σύνολο των 2.197.000 δικαιούχων.

Με βάση τον προγραμματισμό, λοιπόν, στις 30 Νοεμβρίου ξεκινά η καταβολή των 400 ευρώ στους 2.197.000 συνταξιούχους. Η ενίσχυση θα είναι εφάπαξ, δεν αποτελεί αύξηση της σύνταξης και θα καταβληθεί χωρίς εισοδηματικά κριτήρια στους συνταξιούχους που πληρούν τις υπόλοιπες προβλεπόμενες προϋποθέσεις.

ΕΝΔΙΣΥ: «Οι συνταξιούχοι δεν ζητούν φιλοδωρήματα – ζητούν ουσιαστικές αυξήσεις και αξιοπρέπεια»

Την ίδια ώρα, έντονη είναι η αντίδραση του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων (ΕΝΔΙΣΥ) στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης για τους συνταξιούχους.

Το ΕΝΔΙΣΥ χαρακτηρίζει ανεπαρκή τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, επισημαίνοντας ότι οι συνταξιούχοι δεν έχουν ανάγκη από εφάπαξ επιδόματα, αλλά από μόνιμες και ουσιαστικές παρεμβάσεις στο εισόδημά τους. Όπως υποστηρίζει, οι παρεμβάσεις αυτές θα πρέπει να αντισταθμίζουν τις απώλειες που έχουν υποστεί τα προηγούμενα χρόνια και να αντιμετωπίζουν το αυξημένο κόστος διαβίωσης.

«Οι συνταξιούχοι δεν ζητούν φιλοδωρήματα. Ζητούν αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη», τονίζει το ΕΝΔΙΣΥ, υπογραμμίζοντας ότι η αύξηση της οικονομικής ενίσχυσης από τα 300 στα 400 ευρώ δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως ουσιαστική λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα.

«Τα 400 ευρώ δεν αρκούν»

Σύμφωνα με το ΕΝΔΙΣΥ, η οικονομική ενίσχυση των 400 ευρώ, που αναμένεται να καταβληθεί στα τέλη Νοεμβρίου, αφορά περίπου 2,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, με βασική προϋπόθεση το ηλικιακό όριο των 65 ετών.

Το Δίκτυο θεωρεί αδικαιολόγητο τον αποκλεισμό περισσότερων από 300.000 συνταξιούχων κάτω των 65 ετών, οι οποίοι, όπως επισημαίνει, αντιμετωπίζουν επίσης αυξημένες ανάγκες και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συνταξιούχοι δεύτερης κατηγορίας.

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙΣΥΝΤΑΞΕΙΣΕΠΙΔΟΜΑ 400 ΕΥΡΩ

 

myLEX

myLEX 

Μία νέα ψηφιακή πύλη νομοθετικής πληροφόρησης με την επωνυμία myLEX παρουσίασε σήμερα η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, η οποία έχει στόχο τη συγκέντρωση και την ευκολότερη πρόσβαση στο νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο που αφορά τη φορολογία, τα τελωνεία και το Γενικό Χημείο του Κράτους. 

Η πλατφόρμα είναι ελεύθερα διαθέσιμη σε όλους και σχεδιάστηκε ως ενιαίο, διασυνδεδεμένο περιβάλλον νομοθετικής πληροφόρησης. 

Μέσω του myLEX πολίτες, επιχειρήσεις και επαγγελματίες μπορούν να αναζητούν τις διατάξεις που τους ενδιαφέρουν χωρίς να χρειάζεται να προσφεύγουν σε διαφορετικές πηγές. 

Στις βασικές δυνατότητες της πύλης περιλαμβάνεται η κωδικοποίηση και ενοποίηση της νομοθεσίας για τη φορολογία, τα τελωνεία και το Γενικό Χημείο. 

Μετά την είσοδο του επισκέπτη στον ιστότοπο mylex.aade.gr, η αναζήτηση πραγματοποιείται με λέξεις-κλειδιά και φίλτρα, ώστε να εντοπίζεται γρήγορα η σχετική διάταξη. Παράλληλα, η νομοθεσία συνδέεται με συναφείς αποφάσεις, εγκυκλίους, οδηγίες και άλλο υποστηρικτικό υλικό. 

Το myLEX επιτρέπει επίσης την παρακολούθηση των αλλαγών στη νομοθεσία μέσα στον χρόνο και τη σύγκριση διαφορετικών εκδόσεων. Παρέχει, ακόμη, στοχευμένη πληροφόρηση για τον εντοπισμό του νομοθετικού πλαισίου που ίσχυε σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. 

Σύμφωνα με την παρουσίαση της πλατφόρμας, το περιεχόμενό της περιλαμβάνει 1.000 διοικητικές κωδικοποιήσεις πρωτογενούς νομοθεσίας, οι οποίες συνοδεύονται από ενοποιημένη δευτερογενή νομοθεσία. Το υλικό αυτό διασυνδέεται με περισσότερα από 4.000 συναφή νομοθετήματα. Παράλληλα, διατίθεται αποθετήριο με περισσότερα από 850.000 υποστηρικτικά αρχεία, μεταξύ των οποίων αποφάσεις της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών, χρηστικοί οδηγοί και εγχειρίδια συχνών ερωτήσεων και απαντήσεων. 

cnn.gr 

ΠΑΣΠΑ Πανελλήνιος Σύλλογος Παραπληγικών ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΑΝΑΠΗΡΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ

ΠΑΣΠΑ Πανελλήνιος Σύλλογος Παραπληγικών

ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΑΝΑΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΑΝΑΠΗΡΙΚΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ

Αντιπροσωπεία του Πανελλήνιου Συλλόγου Παραπληγικών επισκέφθηκε τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, προκειμένου να παρακολουθήσει από κοντά τις κυβερνητικές εξαγγελίες και όσα ανακοινώθηκαν για τα άτομα με αναπηρία.

Η καθιέρωση της ετήσιας αναπροσαρμογής των αναπηρικών επιδομάτων αποτελεί μια σημαντική κατάκτηση και δικαίωση ενός πάγιου αιτήματος του Συλλόγου μας. Είναι αποτέλεσμα των συνεχών παρεμβάσεων, των διεκδικήσεων και των κινητοποιήσεών μας.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να δηλώσουμε πλήρως ικανοποιημένοι. Η ετήσια αναπροσαρμογή είναι ένα αναγκαίο πρώτο βήμα, δεν αρκεί όμως από μόνη της για να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες και το συνεχώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία. Διεκδικούμε ουσιαστικές αυξήσεις στα αναπηρικά επιδόματα, ώστε να ανταποκρίνονται στις σημερινές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Παράλληλα, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Παραπληγικών έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την επίσπευση της έκδοσης της σχετικής Κοινής Υπουργικής Απόφασης από το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και τo Υπουργείo Eθνικής Άμυνας, ώστε να καταστεί δυνατή η αποδοχή και των αποφάσεων των Ανώτατων Στρατιωτικών Υγειονομικών Επιτροπών (ΑΣΥΕ) στο Πρόγραμμα «Προσωπικός Βοηθός για Άτομα με Αναπηρία».

Δεν πρέπει να αποκλειστούν από το Πρόγραμμα δικαιούχοι οι οποίοι διαθέτουν νόμιμες και ισχύουσες υγειονομικές αποφάσεις, εξαιτίας διοικητικών ή τεχνικών εκκρεμοτήτων για τις οποίες δεν φέρουν καμία ευθύνη.

Χαιρετίζουμε κάθε θετικό βήμα, αλλά συνεχίζουμε να διεκδικούμε ολοκληρωμένες πολιτικές που θα διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαβίωση, την ανεξαρτησία και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία.

Οι κατακτήσεις έρχονται μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση. Ο αγώνας συνεχίζεται. 

 

ΣτάθηςΚουκουλάρης Σπουδαίος καλλιτέχνης και δάσκαλος. Γνήσια δημοτικά τραγούδια και παραδοσιακοί χοροί της Ελλάδας!!! ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΡΗΣ Ο Στάθης Κουκουλάρης είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς του βιολιού στην δημοτική μας μουσική και ειδικότερα αυτής του Αιγαίου Πελάγους. Γεννημένος το 1945 στον Κυνίδαρο της Νάξου έχει διαγράψει πολύ σημαντική διαδρομή στη μουσική και έχει μεγάλο έργο στη δισκογραφία, το οποίο απαριθμεί περί τα 5 χιλιάδες τραγούδια. Ξεκίνησε να παίζει βιολί σε ηλικία 13 ετών και όταν λίγο αργότερα μετακινήθηκε στην Αθήνα, φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τον Ιωσήφ και την Ελένη Μπουστίντουι, από την Ισπανία. Το 1968 ταξίδεψε για την Αυστραλία, όπου παρέμεινε οικογενειακώς μέχρι το 1976. Νωρίτερα, υπήρξε βασικός συνεργάτης του Σίμωνα Καρρά, στις ραδιοφωνικές του εκπομπές και της Άννας Καραμπεσίνη στη δισκογραφία της. Συνεργάστηκε με τους περισσότερους νησιώτες τραγουδιστές και ηχογράφησε τρεις προσωπικούς δίσκους: «Ιστορία της Ελληνικής Μουσικής: βιολί», «Από τη Μικρασία στο Αιγαίο» και «Το νησί μου θα θυμάμαι». Τα πρώτα του χρόνια στη μουσική Ξεκίνησα να παίζω βιολί επαγγελματικά στα 13 μου χρόνια, στον Κυνίδαρο της Νάξου, από όπου κατάγεται η οικογένειά μου. Οι Κονιτοπουλαίοι ήταν ξαδέρφια με τη μάνα μου. Ο πατέρας του Γιώργου Κονιτόπουλου, Μιχάλης («Μωρό») ήταν πρώτος ξάδερφος της μητέρας μου και οι παππούδες μας ήταν αδέρφια, ωστόσο εκτός από αυτή τη συγγένεια, από πουθενά αλλού δεν έχω μουσικές ρίζες. Ξεκίνησα να παίζω βιολί όταν μου πρωτόδειξε ο Σταμάτης Μπαρδάνης από την Απείρανθο Νάξου. Από εκεί πρωτοξεκίνησα όταν μου έδειξε τρία – τέσσερα κομμάτια. Πολίτικα, Αρτεμώνα, Αμοργιανό και Μπάλο. Μετά όμως αναγκάστηκα να έρθω στην Αθήνα και συνέχισα, γιατί τότε μου ζητούσε 300 δραχμές το κάθε κομμάτι, όταν το μεροκάματο ήταν μόλις 20 δραχμές. Κι εγώ ήμουν πιτσιρικάς, 13 χρονών. Μου έδινε χαρτζιλίκι ο πατέρας μου. Έμαθα, λοιπόν, αυτά τα τρία – τέσσερα κομμάτια κι επειδή καταλάβαινα τους δρόμους άρχισα να παίζω με ό,τι είχα στο μυαλό μου. Δεν πήγαινα ακόμη στα πανηγύρια, αλλά συμμετείχα σε ό,τι γινόταν στο χωριό. Τότε τα «ονόματα» ήταν οι Κονιτοπουλαίοι και κάτι ανίψια τους, τα «Θεουδάκια». Το ψευδώνυμο βγήκε από τον αδερφό του Μιχάλη Κονιτόπουλου, τον Κώστα. Κάποτε με έναν φίλο του ήταν μεθυσμένοι και του λέει «Εγώ θα είμαι ο Θεός κι εσύ θα είσαι ο διάολος…». Έτσι του ‘μεινε το προσωνύμιο «Του Θεού» και το παρατσούκλι στα παιδιά του «Θεουδάκια». Τρεις γιους είχε και οι τρεις μουσικοί. Ο Γιώργος, ο Λεωνίδας και ο Ιάκωβος, που έπαιζε λαούτο. Οι άλλοι δύο παίζανε βιολί. Αυτοί, λοιπόν, ήταν τότε στο χωριό. Ο Κονιτόπουλος και κάποιοι άλλοι που όμως δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο. Τα παλιά πανηγύρια στη Νάξο Τα πανηγύρια μας γινόντουσαν όποτε υπήρχε κάποια γιορτή ή γάμος. Αρχικά το σχήμα είχε δύο άτομα. Τα περισσότερα άτομα τα καθιέρωσα εγώ. Έπαιρνα κι άλλο τραγουδιστή ή εάν υπήρχε κάποιο άλλο όργανο. Τότε οι δουλειές ήταν δύσκολες και δεν έβγαινε με ένα όργανο να «βαράει» μόνο του όλη τη νύχτα. Ήταν πολύ κουραστικό. Έτσι υπήρχε ανάγκη για επιπλέον μουσικούς. Ο κόσμος είχε μεγάλη συμμετοχή, αφού δεν είχε και που αλλού να πάει. Δεν υπήρχαν τηλεόραση ή ραδιόφωνο για τη διασκέδασή του. Υπήρχε μεγαλύτερη προσέλευση από ό,τι στις μέρες μας. Ο κόσμος πήγαινε στο πανηγύρι ακόμη κι αν χρειαζόταν να διανύσει μία διαδρομή δύο ώρες δρόμου με τα πόδια. Από χωριό σε χωριό. Τα πανηγύρια ξεκίναγαν το απόγευμα, με το που έπεφτε ο ήλιος και πήγαιναν ως πολύ αργά. Τραγουδιστές ήταν τότε αυτοί που έπαιζαν λαούτο, δεν υπήρχαν μεμονωμένοι. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Από τους καλύτερους που τραγουδούσαν εκείνον τον καιρό στα χωριά μας στη Νάξο ήταν ο λεγόμενος «Πέπος». Εγώ δεν τον πρόλαβα, αλλά οι παλιότεροι τον παραδεχόντουσαν ως τον καλύτερο τραγουδιστή στο νησί. Αυτά τα παλιά τα έπαιζαν όλοι. Θερμιώτικο, Αρτεμώνα, Μπάλο, Συλιβριανό, Αμοργιανό, Γιαλίτισσα και άλλα ανάλογα από το κλασικό παραδοσιακό ρεπερτόριο. Καμιά φορά έφερναν και κανένα «ξενόφερτο». Αν, δηλαδή, έβγαινε κάτι που το έπαιζαν σε όλη την Ελλάδα. Για παράδειγμα, τραγούδια του Παπασιδέρη ή της Ρόζας (σ.σ. Εσκενάζυ), έφερναν και κανένα από αυτά. Η ελληνική δημοτική μουσική Όταν μιλάμε για δημοτικό τραγούδι είναι μπροστά το κλαρίνο, αλλά όταν είναι για νησιώτικο είναι το βιολί. Ανάλογα το είδος. Έχει και μέρη σε στεριανά τραγούδια που τον πρώτο λόγο τον έχει το βιολί, όπως στα τραγούδια των Σαρακατσαναίων. Εγώ έχω δουλέψει με όλους. Από ακούσματα μάθαινα τα στεριανά τραγούδια, από τον έναν στον άλλο. Έπρεπε να είσαι γνώστης ενός μεγάλου ρεπερτορίου. Τώρα μάλιστα μπορώ να πω ότι είναι πιο μεγάλες οι απαιτήσεις, γιατί ο κόσμος έχει μάθει αλλιώς, με τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Τότε πολύ σπάνια χρειαζόταν να παίξεις ένα ζεϊμπέκικο σε ένα πανηγύρι, για παράδειγμα. Τώρα είναι σχεδόν απαραίτητο. Θα παίξεις και μία ώρα λαϊκό πρόγραμμα. Δεν νομίζω πως έχει αλλοιωθεί από αυτό το παραδοσιακό τραγούδι. Τα τραγούδια τα αλλοιώνουν οι άσχετοι που βγαίνουν στη δουλειά και τα παραποιούν. Μπορεί τώρα να πας σε μέρη και να ακούσεις ένα τραγούδι σε διαφορετικές εκτελέσεις. Τότε επειδή δεν υπήρχαν τα μαγνητόφωνα άλλος το ‘πιανε έτσι ή αλλιώς, με προσθαφαιρέσεις. Σε κάθε νησί μπορεί να άκουγες κι άλλη εκδοχή. Δεν θα έβρισκες ποτέ την ίδια. Ο λόγος είναι ό,τι μπορούσε κανείς να «κλέψει» μόνο με το αυτί. Γι’ αυτό υπήρχε και η διαφορά. Πηγή: Το κείμενο είναι απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε ο Στάθης Κουκουλάρης στον Σωτήρη Μπέκα, για το περιοδικό “Όασις”. Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η Μαριάννα Παπάκη. Πηγή: folkradio.gr

ΣτάθηςΚουκουλάρης

Σπουδαίος καλλιτέχνης  και δάσκαλος.

Γνήσια δημοτικά τραγούδια και παραδοσιακοί χοροί της Ελλάδας!!!

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΡΗΣ 

Ο Στάθης Κουκουλάρης είναι ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς του βιολιού στην δημοτική μας μουσική και ειδικότερα αυτής του Αιγαίου Πελάγους. Γεννημένος το 1945 στον Κυνίδαρο της Νάξου έχει διαγράψει πολύ σημαντική διαδρομή στη μουσική και έχει μεγάλο έργο στη δισκογραφία, το οποίο απαριθμεί περί τα 5 χιλιάδες τραγούδια. Ξεκίνησε να παίζει βιολί σε ηλικία 13 ετών και όταν λίγο αργότερα μετακινήθηκε στην Αθήνα, φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τον Ιωσήφ και την Ελένη Μπουστίντουι, από την Ισπανία. Το 1968 ταξίδεψε για την Αυστραλία, όπου παρέμεινε οικογενειακώς μέχρι το 1976. Νωρίτερα, υπήρξε βασικός συνεργάτης του Σίμωνα Καρρά, στις ραδιοφωνικές του εκπομπές και της Άννας Καραμπεσίνη στη δισκογραφία της. Συνεργάστηκε με τους περισσότερους νησιώτες τραγουδιστές και ηχογράφησε τρεις προσωπικούς δίσκους: «Ιστορία της Ελληνικής Μουσικής: βιολί», «Από τη Μικρασία στο Αιγαίο» και «Το νησί μου θα θυμάμαι».

Τα πρώτα του χρόνια στη μουσική

Ξεκίνησα να παίζω βιολί επαγγελματικά στα 13 μου χρόνια, στον Κυνίδαρο της Νάξου, από όπου κατάγεται η οικογένειά μου. Οι Κονιτοπουλαίοι ήταν ξαδέρφια με τη μάνα μου. Ο πατέρας του Γιώργου Κονιτόπουλου, Μιχάλης («Μωρό») ήταν πρώτος ξάδερφος της μητέρας μου και οι παππούδες μας ήταν αδέρφια, ωστόσο εκτός από αυτή τη συγγένεια, από πουθενά αλλού δεν έχω μουσικές ρίζες.

Ξεκίνησα να παίζω βιολί όταν μου πρωτόδειξε ο Σταμάτης Μπαρδάνης από την Απείρανθο Νάξου. Από εκεί πρωτοξεκίνησα όταν μου έδειξε τρία – τέσσερα κομμάτια. Πολίτικα, Αρτεμώνα, Αμοργιανό και Μπάλο. Μετά όμως αναγκάστηκα να έρθω στην Αθήνα και συνέχισα, γιατί τότε μου ζητούσε 300 δραχμές το κάθε κομμάτι, όταν το μεροκάματο ήταν μόλις 20 δραχμές. Κι εγώ ήμουν πιτσιρικάς, 13 χρονών. Μου έδινε χαρτζιλίκι ο πατέρας μου. Έμαθα, λοιπόν, αυτά τα τρία – τέσσερα κομμάτια κι επειδή καταλάβαινα τους δρόμους άρχισα να παίζω με ό,τι είχα στο μυαλό μου.

Δεν πήγαινα ακόμη στα πανηγύρια, αλλά συμμετείχα σε ό,τι γινόταν στο χωριό. Τότε τα «ονόματα» ήταν οι Κονιτοπουλαίοι και κάτι ανίψια τους, τα «Θεουδάκια». Το ψευδώνυμο βγήκε από τον αδερφό του Μιχάλη Κονιτόπουλου, τον Κώστα. Κάποτε με έναν φίλο του ήταν μεθυσμένοι και του λέει «Εγώ θα είμαι ο Θεός κι εσύ θα είσαι ο διάολος…». Έτσι του ‘μεινε το προσωνύμιο «Του Θεού» και το παρατσούκλι στα παιδιά του «Θεουδάκια». Τρεις γιους είχε και οι τρεις μουσικοί. Ο Γιώργος, ο Λεωνίδας και ο Ιάκωβος, που έπαιζε λαούτο. Οι άλλοι δύο παίζανε βιολί. Αυτοί, λοιπόν, ήταν τότε στο χωριό. Ο Κονιτόπουλος και κάποιοι άλλοι που όμως δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο.

Τα παλιά πανηγύρια στη Νάξο

Τα πανηγύρια μας γινόντουσαν όποτε υπήρχε κάποια γιορτή ή γάμος. Αρχικά το σχήμα είχε δύο άτομα. Τα περισσότερα άτομα τα καθιέρωσα εγώ. Έπαιρνα κι άλλο τραγουδιστή ή εάν υπήρχε κάποιο άλλο όργανο. Τότε οι δουλειές ήταν δύσκολες και δεν έβγαινε με ένα όργανο να «βαράει» μόνο του όλη τη νύχτα. Ήταν πολύ κουραστικό. Έτσι υπήρχε ανάγκη για επιπλέον μουσικούς.

Ο κόσμος είχε μεγάλη συμμετοχή, αφού δεν είχε και που αλλού να πάει. Δεν υπήρχαν τηλεόραση ή ραδιόφωνο για τη διασκέδασή του. Υπήρχε μεγαλύτερη προσέλευση από ό,τι στις μέρες μας. Ο κόσμος πήγαινε στο πανηγύρι ακόμη κι αν χρειαζόταν να διανύσει μία διαδρομή δύο ώρες δρόμου με τα πόδια. Από χωριό σε χωριό. Τα πανηγύρια ξεκίναγαν το απόγευμα, με το που έπεφτε ο ήλιος και πήγαιναν ως πολύ αργά.

Τραγουδιστές ήταν τότε αυτοί που έπαιζαν λαούτο, δεν υπήρχαν μεμονωμένοι. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Από τους καλύτερους που τραγουδούσαν εκείνον τον καιρό στα χωριά μας στη Νάξο ήταν ο λεγόμενος «Πέπος». Εγώ δεν τον πρόλαβα, αλλά οι παλιότεροι τον παραδεχόντουσαν ως τον καλύτερο τραγουδιστή στο νησί.

Αυτά τα παλιά τα έπαιζαν όλοι. Θερμιώτικο, Αρτεμώνα, Μπάλο, Συλιβριανό, Αμοργιανό, Γιαλίτισσα και άλλα ανάλογα από το κλασικό παραδοσιακό ρεπερτόριο. Καμιά φορά έφερναν και κανένα «ξενόφερτο». Αν, δηλαδή, έβγαινε κάτι που το έπαιζαν σε όλη την Ελλάδα. Για παράδειγμα, τραγούδια του Παπασιδέρη ή της Ρόζας (σ.σ. Εσκενάζυ), έφερναν και κανένα από αυτά.

Η ελληνική δημοτική μουσική

Όταν μιλάμε για δημοτικό τραγούδι είναι μπροστά το κλαρίνο, αλλά όταν είναι για νησιώτικο είναι το βιολί. Ανάλογα το είδος. Έχει και μέρη σε στεριανά τραγούδια που τον πρώτο λόγο τον έχει το βιολί, όπως στα τραγούδια των Σαρακατσαναίων. Εγώ έχω δουλέψει με όλους.

Από ακούσματα μάθαινα τα στεριανά τραγούδια, από τον έναν στον άλλο. Έπρεπε να είσαι γνώστης ενός μεγάλου ρεπερτορίου. Τώρα μάλιστα μπορώ να πω ότι είναι πιο μεγάλες οι απαιτήσεις, γιατί ο κόσμος έχει μάθει αλλιώς, με τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα. Τότε πολύ σπάνια χρειαζόταν να παίξεις ένα ζεϊμπέκικο σε ένα πανηγύρι, για παράδειγμα. Τώρα είναι σχεδόν απαραίτητο. Θα παίξεις και μία ώρα λαϊκό πρόγραμμα. Δεν νομίζω πως έχει αλλοιωθεί από αυτό το παραδοσιακό τραγούδι. Τα τραγούδια τα αλλοιώνουν οι άσχετοι που βγαίνουν στη δουλειά και τα παραποιούν. Μπορεί τώρα να πας σε μέρη και να ακούσεις ένα τραγούδι σε διαφορετικές εκτελέσεις. Τότε επειδή δεν υπήρχαν τα μαγνητόφωνα άλλος το ‘πιανε έτσι ή αλλιώς, με προσθαφαιρέσεις. Σε κάθε νησί μπορεί να άκουγες κι άλλη εκδοχή. Δεν θα έβρισκες ποτέ την ίδια. Ο λόγος είναι ό,τι μπορούσε κανείς να «κλέψει» μόνο με το αυτί. Γι’ αυτό υπήρχε και η διαφορά.

Πηγή:

Το κείμενο είναι απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε ο Στάθης Κουκουλάρης στον Σωτήρη Μπέκα, για το περιοδικό “Όασις”. Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η Μαριάννα Παπάκη.

Πηγή:

folkradio.gr 

 

Τι αλλάζει στα αναπηρικά επιδόματα από το 2027

Τι αλλάζει στα αναπηρικά επιδόματα από το 2027

Αλεξάνδρα Κλειδαρά

Αλλαγές στα αναπηρικά επιδόματα ανακοινώθηκαν από το βήμα της ΔΕΘ. Τι ανακοινώθηκε κατά την εξειδίκευση των μέτρων.

Από την 1η Ιανουαρίου 2027 θα αναπροσαρμόζονται ετησίως τα αναπηρικά επιδόματα που χορηγούνται από τον ΟΠΕΚΑ, καθώς και το εξωιδρυματικό επίδομα και το επίδομα απολύτου αναπηρίας του e-ΕΦΚΑ, τα οποία σήμερα δεν αναπροσαρμόζονται.

Στα επιδόματα του ΟΠΕΚΑ περιλαμβάνονται το επίδομα κίνησης για παραπληγικούς, τετραπληγικούς και ακρωτηριασμένους, το διατροφικό επίδομα για νεφροπαθείς και μεταμοσχευμένους, η οικονομική ενίσχυση ατόμων με βαριά αναπηρία, η οικονομική ενίσχυση ατόμων με βαριά νοητική υστέρηση, η οικονομική ενίσχυση παραπληγικών, τετραπληγικών και ακρωτηριασμένων, η οικονομική ενίσχυση ατόμων με συγγενή αιμολυτική αναιμία ή συγγενή αιμορραγική διάθεση, η οικονομική ενίσχυση ατόμων με βαριά αναπηρία όρασης, η οικονομική ενίσχυση κωφών και βαρήκοων και η οικονομική ενίσχυση ατόμων με εγκεφαλική παράλυση.

Από τον e-ΕΦΚΑ αφορά το εξωιδρυματικό επίδομα και το επίδομα απολύτου αναπηρίας.

Αναπροσαρμογή

Η αναπροσαρμογή θα γίνεται με βάση τον ίδιο συντελεστή που ισχύει για τις συντάξεις. Ο συντελεστής προκύπτει από τον μέσο όρο του πληθωρισμού και της μεταβολής του ΑΕΠ, με ανώτατο όριο το ποσοστό του πληθωρισμού.

Συνολικά, τα επιδόματα αφορούν περίπου 218.000 πολίτες με αναπηρία. Η ετήσια δαπάνη ανέρχεται σε περίπου 1,69 δισ. ευρώ. Από αυτά, περίπου 1,15 δισ. ευρώ αφορούν τον ΟΠΕΚΑ και περίπου 171.700 δικαιούχους, ενώ περίπου 540 εκατ. ευρώ αφορούν τον e-ΕΦΚΑ και περίπου 46.400 δικαιούχους.

Δημοσιονομικό κόστος

Το δημοσιονομικό κόστος της αναπροσαρμογής εκτιμάται σε περίπου 47 εκατ. ευρώ για το 2027 και θα αυξάνεται κατά περίπου 40 εκατ. ευρώ ετησίως.

Το μέσο όφελος ανά δικαιούχο για το 2027 υπολογίζεται σε περίπου 220 ευρώ ετησίως. Το ποσό θα διαφοροποιείται ανάλογα με το είδος και τον συνδυασμό των επιδομάτων που λαμβάνει κάθε δικαιούχος. Το όφελος θα αυξάνεται τα επόμενα χρόνια ανάλογα με την πορεία του πληθωρισμού και του ΑΕΠ.

Με τη ρύθμιση θεσπίζεται ετήσιος μηχανισμός αναπροσαρμογής των συγκεκριμένων αναπηρικών παροχών, αντί της μέχρι σήμερα σταθερής καταβολής τους.

ΑΝΑΠΗΡΙΚΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑΑΛΛΑΓΕΣ