Λώρα Μπρίτζμαν (1829–1889), ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΘΑΥΜΑ

Λώρα Μπρίτζμαν (1829–1889), 

ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΘΑΥΜΑ

Στα μέσα του 19ου αιώνα, η κοινή γνώμη πίστευε ακράδαντα ότι οι άνθρωποι χωρίς όραση και ακοή ήταν καταδικασμένοι σε μια κατάσταση απόλυτης πνευματικής απομόνωσης. Αυτή την προκατάληψη ήρθε να ανατρέψει η Λώρα Μπρίτζμαν (1829–1889), μια γυναίκα που έγινε το πρώτο τυφλοκωφό άτομο στον κόσμο που έλαβε συστηματική, ολοκληρωμένη εκπαίδευση, ανοίγοντας τον δρόμο για τη σύγχρονη ειδική αγωγή.

Η Λώρα γεννήθηκε στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ ως ένα απόλυτα υγιές παιδί. Σε ηλικία δύο ετών, όμως, η οστρακιά διέλυσε την υγεία της, στερώντας της όχι μόνο την όραση και την ακοή, αλλά και τις αισθήσεις της όσφρησης και της γεύσης.

Το σημείο καμπής στη ζωή της ήρθε το 1837, όταν σε ηλικία επτά ετών εισήχθη στο Ίδρυμα Πέρκινς για Τυφλούς στη Βοστώνη. Ο πρωτοπόρος διευθυντής του ιδρύματος, Δρ. Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου, αποφάσισε να δοκιμάσει μια νέα μέθοδο. Αντί για αφηρημένους ήχους, χρησιμοποίησε την αφή: κόλλησε ετικέτες με ανάγλυφα γράμματα πάνω σε καθημερινά αντικείμενα, όπως κλειδιά και κουτάλια. Η ιστορική στιγμή της «αφύπνισης» ήρθε όταν η Λώρα συνειδητοποίησε ότι αυτά τα σχήματα δεν ήταν απλά σύμβολα, αλλά έφεραν νόημα: κάθε αντικείμενο είχε ένα όνομα. Σύντομα, κατέκτησε το δακτυλικό αλφάβητο στην παλάμη, τη γραφή και την αριθμητική.

Η επιτυχία του Χάου μετέτρεψε τη Λώρα σε διεθνές φαινόμενο. Το 1842, ο κορυφαίος Βρετανός συγγραφέας Τσαρλς Ντίκενς ταξίδεψε στην Αμερική και επισκέφθηκε το Ίδρυμα Πέρκινς. Η συνάντησή του με τη 12χρονη τότε Λώρα τον συγκλόνισε βαθύτατα.

Ο Ντίκενς αφιέρωσε ένα εκτενές, συγκινητικό κεφάλαιο για εκείνη στο βιβλίο του American Notes (1842). Περιέγραψε τη Λώρα ως ένα ον με «αδάμαστη και φωτεινή ψυχή» που κατάφερε να σπάσει τα δεσμά του σκοταδιού. Η γραφή του Ντίκενς εκτόξευσε τη φήμη της Μπρίτζμαν παγκοσμίως. Έγινε η δεύτερη πιο διάσημη γυναίκα στον πλανήτη εκείνη την εποχή, μετά τη Βασίλισσα Βικτώρια, με χιλιάδες ανθρώπους να ταξιδεύουν στη Βοστώνη, μόνο και μόνο για να τη δουν να διαβάζει με τα δάχτυλα της.

Αν και η ιστορία της Λώρας επισκιάστηκε αργότερα από εκείνη της Έλεν Κέλερ η σχέση μεταξύ των δύο γυναικών είναι άμεση και καθοριστική. Όταν η μητέρα της Κέλερ αναζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια για την τυφλοκωφή κόρη της, διάβασε το κείμενο του Ντίκενς για τη Λώρα Μπρίτζμαν. Αυτό το άρθρο ήταν που την οδήγησε να επικοινωνήσει με το Ίδρυμα Πέρκινς.

Το ίδρυμα έστειλε στην Κέλερ τη νεαρή δασκάλα Άνι Σάλιβαν. Η Σάλιβαν είχε ζήσει στο Πέρκινς δίπλα στην ενήλικη πλέον Λώρα, από την οποία είχε μάθει το δακτυλικό αλφάβητο αφής. Όταν η Σάλιβαν έφτασε στο σπίτι της οικογένειας Κέλερ, κρατούσε ως δώρο μια κούκλα που είχε ράψει με τα χέρια της η ίδια η Λώρα Μπρίτζμαν. Η μέθοδος που χρησιμοποίησε η Σάλιβαν για να «ξεκλειδώσει» την Έλεν Κέλερ ήταν η εξελιγμένη μορφή της μεθόδου που είχε δοκιμαστεί για πρώτη φορά στη Λώρα.

Η Λώρα Μπρίτζμαν πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στο Πέρκινς, εργαζόμενη ως δασκάλα χειροτεχνίας. Μπορεί να μην απέκτησε την ακαδημαϊκή καριέρα ή το πανεπιστημιακό πτυχίο της Έλεν Κέλερ, όμως η δική της ιστορία ήταν ο θεμέλιος λίθος. Χωρίς το πρωτοποριακό πείραμα της Λώρας και τη δημοσιογραφική πένα του Ντίκενς που το διέδωσε, το «θαύμα» της Έλεν Κέλερ ίσως να μην είχε συμβεί ποτέ. 

Kostas Theodoropoulos

Μιλάμε για πραγματικά σπουδαίους ανθρώπους. Τίποτε άλλο 

Vangelis Chorafas

 

Κάρτα Αναπηρίας vs Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ: Τι διαφορά έχουν – Ποιοι δικαιούνται το καθένα και πού χρησιμοποιούνται

Κάρτα Αναπηρίας vs Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ: Τι διαφορά έχουν – Ποιοι δικαιούνται το καθένα και πού χρησιμοποιούνται

2026-10-08

Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν αμέτρητες αναρτήσεις και πληροφορίες που συχνά μπερδεύουν δύο εντελώς διαφορετικά έγγραφα: την Κάρτα Αναπηρίας (γνωστή και ως «Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας») και το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ, τη γνωστή «μπλε κάρτα».

Η σύγχυση αυτή έχει ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι με αναπηρία και οι οικογένειές τους να ταλαιπωρούνται άδικα, θεωρώντας ότι οι δύο κάρτες παρέχουν τα ίδια δικαιώματα. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο.

Τι είναι η Κάρτα Αναπηρίας

Η Κάρτα Αναπηρίας αφορά γενικά τα άτομα με αναπηρία που διαθέτουν πιστοποιημένο ποσοστό αναπηρίας άνω του 50%. Πρόκειται για μια επίσημη πιστοποίηση της αναπηρίας, η οποία μπορεί να χρησιμοποιείται για αναγνώριση της ιδιότητας του ΑμεΑ σε διάφορες υπηρεσίες και παροχές.

Η κάρτα αυτή:

* εκδίδεται ηλεκτρονικά μέσω της σχετικής κρατικής πλατφόρμας,* περιλαμβάνει τα στοιχεία και το ποσοστό αναπηρίας του δικαιούχου,

* μπορεί να χρησιμοποιείται σε υπηρεσίες εντός Ελλάδας αλλά και στο πλαίσιο ευρωπαϊκών διευκολύνσεων,

* δεν συνδέεται αυτόματα με δικαιώματα μετακίνησης ή στάθμευσης.

Πολλοί τη συγχέουν με την κάρτα στάθμευσης, όμως η Κάρτα Αναπηρίας δεν δίνει δικαίωμα:

* δωρεάν διέλευσης από διόδια,

* στάθμευσης σε θέσεις ΑμεΑ,

* έκδοσης ειδικής θέσης στάθμευσης έξω από την κατοικία,

* εκπτώσεων για όχημα σε πλοία,

* ειδικών κυκλοφοριακών διευκολύνσεων.

Τι είναι το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ («μπλε κάρτα»)

Το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ είναι διαφορετικό έγγραφο και αφορά συγκεκριμένες παθήσεις και κινητικές αναπηρίες που προβλέπονται από τη νομοθεσία.

Εκδίδεται από τη Διεύθυνση Μεταφορών και Επικοινωνιών της Περιφέρειας στην οποία ανήκει το άτομο με αναπηρία και συνδέεται με συγκεκριμένο όχημα ή χρήση οχήματος για τη μετακίνηση του δικαιούχου.

Μόνο με αυτή την κάρτα το ΑμεΑ μπορεί να:

* σταθμεύει νόμιμα σε δημόσιες θέσεις ΑμεΑ,

* διέρχεται δωρεάν από διόδια όπου προβλέπεται,

* αιτηθεί ειδική θέση στάθμευσης έξω από την κατοικία του,

* λαμβάνει εκπτώσεις σε ακτοπλοϊκά εισιτήρια οχημάτων,

* απολαμβάνει άλλες κυκλοφοριακές διευκολύνσεις που προβλέπει η νομοθεσία.

Η λεγόμενη «μπλε κάρτα» δεν χορηγείται σε όλα τα άτομα με αναπηρία, αλλά μόνο σε όσους πληρούν συγκεκριμένα ιατρικά και λειτουργικά κριτήρια.

Γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τη διαφορά

Η σωστή ενημέρωση προστατεύει τον κόσμο από άσκοπες μετακινήσεις, απογοητεύσεις και λάθος προσδοκίες. Πολλοί θεωρούν ότι επειδή διαθέτουν Κάρτα Αναπηρίας αποκτούν αυτόματα και όλα τα προνόμια στάθμευσης ή μετακίνησης, κάτι που δεν ισχύει.

Η ενημέρωση αυτή δεν γίνεται για να κριθεί αν το σύστημα είναι δίκαιο ή άδικο, αλλά για να ξεκαθαριστεί τι ισχύει στην πράξη και να αποφεύγεται η ταλαιπωρία ανθρώπων που ήδη αντιμετωπίζουν καθημερινές δυσκολίες.

Η διάκριση ανάμεσα στην Κάρτα Αναπηρίας και το Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ είναι ουσιαστική και καλό είναι να γνωρίζουμε όλοι τι παρέχει το καθένα, ώστε να διεκδικούμε σωστά τα δικαιώματα και τις παροχές που πραγματικά αντιστοιχούν σε κάθε περίπτωση. 

Μάθετε πρώτοι τα νέα στο iepidoma.gr

 

Πέρα από την αγανάκτηση: Μερικές διαφορετικές σκέψεις για τον εκπαιδευτικό με οπτική αναπηρία στη Θεσσαλονίκη Kostas Theodoropoulos

Πέρα από την αγανάκτηση: Μερικές διαφορετικές σκέψεις για τον εκπαιδευτικό με οπτική αναπηρία στη Θεσσαλονίκη

Kostas Theodoropoulos

Το περιστατικό με τον εκπαιδευτικό με οπτική αναπηρία στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος σύμφωνα με καταγγελίες έγινε αντικείμενο χλευασμού από μαθητές του, προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις και έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Προσωπικά, θα προτιμήσω να αποφύγω μια ακόμη ανάρτηση αγανάκτησης και καταγγελίας. Όχι επειδή υποτιμώ τη σοβαρότητα του περιστατικού, αλλά επειδή πιστεύω ότι οφείλουμε να εξετάσουμε και όσα βρίσκονται πίσω από αυτό.

Το γενικότερο πρόβλημα του σχολείου

Ας ξεκινήσουμε από μια βασική παραδοχή. Εκπαιδευτικοί χωρίς αναπηρία έχουν επίσης αντιμετωπίσει χλευασμό, λεκτική αλλά και σωματική βία, προσβολές, απειλές και απαξιωτικές συμπεριφορές από μαθητές.

Επομένως, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην αντιμετώπιση της αναπηρίας. Συνδέεται με ένα ευρύτερο ζήτημα: τη σχέση μαθητή και εκπαιδευτικού, την παιδαγωγική αυθεντία και τα όρια μέσα στη σχολική κοινότητα.

Όταν αυτή η σχέση διαρρηγνύεται, όταν τα δικαιώματα των μαθητών αποσυνδέονται από τις υποχρεώσεις τους και όταν το σχολείο δυσκολεύεται να θέσει σαφή όρια, οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα μπορεί να αποτελέσει αφορμή χλευασμού. Η αναπηρία, μάλιστα, μπορεί να γίνει ευκολότερος στόχος εξαιτίας προκαταλήψεων και στερεοτύπων.

Η ευθύνη της σχολικής κοινότητας

Υπάρχουν όμως ορισμένα ερωτήματα που θεωρώ εξίσου σημαντικά.

Τι είχε κάνει η διεύθυνση του σχολείου και ο σύλλογος διδασκόντων για να υποστηρίξουν τον συγκεκριμένο εκπαιδευτικό; Είχαν προετοιμαστεί οι μαθητές να αποδεχθούν έναν καθηγητή με οπτική αναπηρία; Είχε συζητηθεί μαζί τους τι σημαίνει αυτή η ιδιαίτερη συνθήκη, ποιες δυσκολίες μπορεί να δημιουργεί και πώς μπορούν όλοι να συμβάλουν στην ομαλή λειτουργία της τάξης;

Δεν γνωρίζουμε τις απαντήσεις και δεν είναι σωστό να προδικάζουμε ευθύνες. Είναι όμως ερωτήματα που πρέπει να τεθούν.

Ο ρόλος της οικογένειας και των γονέων

Δεν μπορούμε, επίσης, να παραβλέψουμε τον ρόλο της οικογένειας.

Το σχολείο δεν λειτουργεί απομονωμένο από την κοινωνία. Τα παιδιά μεταφέρουν μέσα στην τάξη αντιλήψεις, συμπεριφορές και πρότυπα που διαμορφώνονται και στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Πώς μιλούν οι γονείς στα παιδιά τους για τους εκπαιδευτικούς; Καλλιεργούν τον σεβασμό προς τον άνθρωπο που διδάσκει ή απαξιώνουν συστηματικά τον ρόλο του; Πώς αντιμετωπίζουν τη διαφορετικότητα και την αναπηρία; Μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι μαζί με τα δικαιώματα υπάρχουν και υποχρεώσεις;

Η οικογένεια έχει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς των παιδιών. Δεν μπορεί να μεταθέτει αποκλειστικά στο σχολείο την ευθύνη της διαπαιδαγώγησής τους.

Αντίστοιχα, το σχολείο οφείλει να συνεργάζεται ουσιαστικά με τους γονείς, ιδιαίτερα όταν εμφανίζονται συμπεριφορές που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών ή διαταράσσουν την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων προϋποθέτει συνεργασία σχολείου και οικογένειας, όχι αμοιβαία μετάθεση ευθυνών.

Η διδακτική επάρκεια και το κύρος του εκπαιδευτικού

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση, την οποία συχνά αποφεύγουμε να συζητήσουμε.

Ένας εκπαιδευτικός με αναπηρία, όπως κάθε εκπαιδευτικός, οφείλει να διαθέτει διδακτική και παιδαγωγική επάρκεια. Να γνωρίζει το αντικείμενό του, να μπορεί να μεταδώσει τη γνώση και, κυρίως, να κερδίζει την εμπιστοσύνη των μαθητών του.

Το κύρος του εκπαιδευτικού δεν προκύπτει αποκλειστικά από τη θεσμική του ιδιότητα. Καλλιεργείται μέσα από τη γνώση, τη συνέπεια, τη μεταδοτικότητα, τη δικαιοσύνη και την ικανότητά του να επικοινωνεί με τους μαθητές.

Η αναπηρία δεν μειώνει αυτές τις απαιτήσεις, αλλά ούτε αποτελεί ένδειξη επαγγελματικής ανεπάρκειας. Αντίθετα, το σχολείο οφείλει να εξασφαλίζει τις κατάλληλες συνθήκες ώστε ο εκπαιδευτικός να μπορεί να αξιοποιεί τις δυνατότητές του.

Αν ήμουν εγώ στη θέση του εκπαιδευτικού

Αν βρισκόμουν προσωπικά στη θέση ενός εκπαιδευτικού με οπτική αναπηρία, θα προσπαθούσα πρώτα απ’ όλα να κερδίσω την εμπιστοσύνη των παιδιών.

Θα τους μιλούσα ανοιχτά για την αναπηρία μου, για όσα μπορώ να κάνω και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω.

Θα τους εξηγούσα ότι η αναπηρία μπορεί εύκολα να γίνει αντικείμενο χλευασμού, αλλά ότι κανείς μας δεν γνωρίζει αν αύριο θα βρεθεί σε μια αντίστοιχη θέση.

Και θα τους έθετα ένα απλό ερώτημα: Θέλετε τελικά να πάρετε κάτι από το μάθημα που σας προσφέρω;

Όποιος θέλει να μάθει, πρέπει να έχει αυτή τη δυνατότητα. Όποιος δυσκολεύεται να ενδιαφερθεί, χρειάζεται προσπάθεια και ενθάρρυνση. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να στερεί από τους συμμαθητές του τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν.

Και αν κάποιοι μαθητές προχωρούσαν σε μια συμπεριφορά όπως αυτή που καταγγέλλεται στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να συζητήσω μαζί τους, τόσο ομαδικά όσο και ατομικά.

Να καταλάβω τι τους οδήγησε σε αυτή τη συμπεριφορά. Ήταν προκατάληψη; Ήταν αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού; Ήταν η δυναμική της ομάδας ή κάτι άλλο;

Η κατανόηση των αιτιών δεν σημαίνει δικαιολόγηση των πράξεων ούτε κατάργηση των συνεπειών τους.

Η αναγνώριση των ορίων και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.

Δεν αρκεί να μάθουν τα παιδιά ότι ο χλευασμός ενός ανθρώπου με αναπηρία είναι απαράδεκτος. Πρέπει να κατανοήσουν γιατί είναι απαράδεκτος.

Να αντιληφθούν ότι η αναπηρία δεν αφαιρεί τίποτα από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί αδυναμία που επιτρέπεται να εκμεταλλευόμαστε και ότι ο σεβασμός προς τον άλλον δεν μπορεί να εξαρτάται από τα σωματικά ή άλλα χαρακτηριστικά του.

Παράλληλα, πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τα όρια της δικής τους συμπεριφοράς.

Το δικαίωμα ενός μαθητή να εκφράζεται, να διαφωνεί ή ακόμη και να αμφισβητεί τον εκπαιδευτικό του δεν περιλαμβάνει το δικαίωμα να τον εξευτελίζει, να τον χλευάζει ή να παρεμποδίζει το μάθημα.

Η ελευθερία χωρίς την αντίστοιχη ευθύνη δεν αποτελεί παιδαγωγική κατάκτηση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να τιμωρηθούν οι μαθητές για μια απαράδεκτη συμπεριφορά, αλλά να κατανοήσουν τη σοβαρότητά της, να αναλάβουν την ευθύνη τους και να μην την επαναλάβουν.

Από την καταγγελία στην αναζήτηση των αιτιών

Δεν γνωρίζω αν ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός είχε την αναγκαία υποστήριξη, ούτε έχω στοιχεία για τη διδακτική του επάρκεια. Και ασφαλώς δεν θα ήταν δίκαιο να συναγάγουμε συμπεράσματα για αυτήν από το γεγονός ότι υπέστη χλευασμό.

Εκείνο που μπορούμε να υποστηρίξουμε είναι ότι η ουσιαστική ένταξη ενός ανθρώπου με αναπηρία στο σχολείο δεν ολοκληρώνεται με τον διορισμό ή την τοποθέτησή του σε μια τάξη.

Χρειάζεται συνεργασία, προετοιμασία, παιδαγωγική επάρκεια, ενεργό συμμετοχή της οικογένειας, σαφή όρια και αμοιβαίο σεβασμό.

Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο γιατί κάποιοι μαθητές χλεύασαν έναν εκπαιδευτικό με αναπηρία. Είναι και τι είδους σχολείο έχουμε δημιουργήσει, ποια πρότυπα μεταφέρουμε στα παιδιά μας και πώς επιτρέπουμε να διαμορφώνονται τέτοιες συμπεριφορές.

Αν περιοριστούμε στην αγανάκτηση, θα έχουμε καταδικάσει ένα περιστατικό. Αν αναζητήσουμε τις αιτίες του, ίσως καταφέρουμε να αποτρέψουμε το επόμενο. 

 

Το βλέμμα που εξευτελίζει: περί αναπηρίας, εξουσίας και ηθικής ευθύνης. Ioanna-Maria Gertsou

Το βλέμμα που εξευτελίζει: περί αναπηρίας, εξουσίας και ηθικής ευθύνης. 

Ioanna-Maria Gertsou

???????

 Η περίπτωση χλευασμού διαπόμπευσης στα social τυφλού εκπαιδευτικού σε γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης. 

Διάβασα την είδηση για τον τυφλό καθηγητή μουσικής στη Θεσσαλονίκη, τον οποίο μαθητές φέρονται να χλεύασαν, να βιντεοσκόπησαν και να διαπόμπευσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι δεν μπορούσε να δει όσα συνέβαιναν μέσα στην αίθουσα. Διασταύρωσα την είδηση και γνωρίζω τον καθηγητή (link στα σχόλια). 

Ο Emmanuel Levinas θεμελίωσε την ηθική στη συνάντηση με το πρόσωπο του Άλλου. Όχι στο πρόσωπο ως οπτικό ερέθισμα, αλλά ως παρουσία που μας καλεί σε ευθύνη. Ο Άλλος δεν υπάρχει για να τον χρησιμοποιούμε, να τον αξιολογούμε ή να τον μετατρέπουμε σε αντικείμενο της δικής μας διασκέδασης.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι συμβαίνει όταν ο Άλλος παύει να αναγνωρίζεται ως υποκείμενο και μετατρέπεται σε θέαμα.

Όταν η αδυναμία του να αντιληφθεί μια χειρονομία γίνεται αφορμή για χλευασμό. Όταν η αναπηρία του γίνεται ευκαιρία επίδειξης ισχύος. Όταν η ταπείνωσή του καταγράφεται σε βίντεο και προσφέρεται προς δημόσια κατανάλωση.

Στην κοινωνική ψυχολογία, ο Albert Bandura περιέγραψε τον μηχανισμό της ηθικής αποδέσμευσης (moral disengagement): τη διαδικασία μέσα από την οποία ο άνθρωπος μπορεί να προβαίνει σε επιβλαβείς πράξεις αναστέλλοντας τους εσωτερικούς μηχανισμούς ηθικής αυτορρύθμισης. Η ευθύνη διαχέεται στην ομάδα, η βλάβη υποτιμάται, η πράξη βαφτίζεται αστείο και ο άνθρωπος που υφίσταται την ταπείνωση υποβιβάζεται σε αντικείμενο.

«Πλάκα κάναμε». Πόση βία μπορεί να χωρέσει μέσα σε αυτές τις δύο λέξεις; Και πόσο εύκολα η συλλογική συμμετοχή μετατρέπεται σε συλλογική απενοχοποίηση;

Δεν γνωρίζω τα συγκεκριμένα παιδιά ούτε προτίθεμαι να τα ψυχολογήσω από ένα δημοσίευμα. Γνωρίζω, όμως, ότι η εφηβεία δεν αποτελεί ηθικό άλλοθι. Η αναπτυξιακή ανωριμότητα μπορεί να εξηγήσει πλευρές μιας συμπεριφοράς. Δεν μπορεί να καταργήσει την ανάγκη ανάληψης ευθύνης.

Και ας μη μιλήσουμε επιφανειακά για «έλλειψη ενσυναίσθησης». Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Δεν αρκεί να μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι ο άλλος υποφέρει. Χρειάζεται να αναγνωρίζει ότι η οδύνη του άλλου θέτει όρια στη δική του συμπεριφορά. Η ενσυναίσθηση χωρίς ηθική ευθύνη μπορεί να παραμείνει μια απλή ικανότητα κατανόησης. Δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση σεβασμού.

Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη διάσταση που θεωρώ εξίσου ανησυχητική. Στο δημοσίευμα διαβάζουμε ότι αναδεικνύεται η ανάγκη για βοηθητικό προσωπικό, ώστε οι εκπαιδευτικοί με αναπηρία να μπορούν να ασκούν τα καθήκοντά τους. Ασφαλώς και απαιτούνται προσβασιμότητα, προσαρμογές και θεσμική υποστήριξη.

Αλλά προσέξτε τη μετατόπιση! Ένας εκπαιδευτικός υφίσταται εξευτελιστική συμπεριφορά λόγω της αναπηρίας του και η συζήτηση κινδυνεύει να μεταφερθεί στην ανάγκη επιτήρησης ή υποστήριξης του ίδιου. Αντί να αναρωτηθούμε γιατί κάποιοι μαθητές θεωρούν αποδεκτό να εξευτελίζουν έναν άνθρωπο, αναρωτιόμαστε ποιος θα βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο αυτόν για να μην τον εξευτελίζουν.

Αυτό είναι μια χαρακτηριστική έκφραση του αρτιμελισμού (ableism): η τάση να εντοπίζεται το πρόβλημα πρωτίστως στο ανάπηρο σώμα και όχι στις κοινωνικές σχέσεις, στις προκαταλήψεις και στις πρακτικές αποκλεισμού. Ο τυφλός εκπαιδευτικός δεν είναι ένας ελλειμματικός βλέπων εκπαιδευτικός. Είναι ένας επαρκής εκπαιδευτικός που δεν βλέπει. Η επιστημονική του επάρκεια δεν μετριέται σε βαθμούς οπτικής οξύτητας. Η παιδαγωγική του ταυτότητα δεν εξαρτάται από την ικανότητά του να επιτηρεί οπτικά κάθε κίνηση μέσα στην τάξη. Και η αξιοπρέπειά του δεν μπορεί να τελεί υπό την προϋπόθεση της παρουσίας κάποιου βλέποντος.

Διάβασα, επίσης, ότι ο συγκεκριμένος καθηγητής ζήτησε μετά το περιστατικό να μετατεθεί. Δεν γνωρίζω τους προσωπικούς λόγους της απόφασής του. Ωστόσο, η είδηση γεννά ένα εξαιρετικά δυσάρεστο ερώτημα: μήπως, τελικά, εκείνος που υφίσταται την ταπείνωση είναι και εκείνος που καλείται να απομακρυνθεί από το περιβάλλον όπου αυτή εκδηλώθηκε; Το μουσικό σχολείο όπου ζήτησε να μετατεθεί btw, είναι ένα σχολείο όπου ήθισται να φοιτούν τυφλά παιδιά και να διδάσκουν τυφλοί εκπαιδευτικοί. Οπότε, για πια ένταξη και πια συμπερίληψη μιλάμε; Ο τυφλός θα επιστρέψει στο προστατευμένο περιβάλλον, όπου η τυφλότητα είναι μια οικεία συνθήκη αντί να εκτεθεί στον κόσμο και να διεκδικήσει μια «θέση στον ήλιο», όπως έχει δικαίωμα να κάνει. 

Και ας αναρωτηθούμε κάτι ακόμη.

Τι ακριβώς διδάσκονται τα παιδιά σας όταν η αναπηρία εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ατομική τραγωδία, ως αδυναμία, ως απόκλιση από έναν υποτιθέμενο «φυσιολογικό» άνθρωπο;

Πώς απαιτούμε σεβασμό στην ανθρώπινη ποικιλομορφία όταν η ίδια η κοινωνία, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον ανάπηρο επαγγελματία ως εξαίρεση που πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει την αξία της;

Ο σεβασμός δεν είναι φιλανθρωπία. Η ισότητα δεν είναι χάρη. Και η αξιοπρέπεια δεν είναι ανταμοιβή για όσους καταφέρνουν να υπερβούν την αναπηρία τους. Η αναπηρία πρέπει να πάψει να υφίσταται ως δικαιολογία για τη βία που υπέστη ένας άνθρωπος.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς ένας τυφλός καθηγητής θα μπορούσε να δει όσα συνέβαιναν πίσω από την πλάτη του. Αλλά πώς τόσοι άνθρωποι με ακέραιη όραση μπορούσαν να παρακολουθούν αυτό που συνέβαινε, χωρίς η ίδια η πράξη να αποτελεί επαρκή λόγο για να σταματήσουν. Ο καθηγητής δεν μπορούσε να δει τις χειρονομίες τους. Εκείνοι, όμως, μπορούσαν να δουν τον άνθρωπο που εξευτέλιζαν.

Όταν ξεκίνησα να διδάσκω στο κολλέγιο, η υπεύθυνη του εκπαιδευτικού προγράμματος μου είπε κάτι που θυμάμαι μέχρι σήμερα: «Αν αντιμετωπίσεις οποιοδήποτε πρόβλημα που αφορά εσένα ή τον σκύλο-οδηγό σου, θέλω να έρθεις κατευθείαν σε μένα». 

???????

??

??

Δεν χρειάστηκε να συμβεί τίποτα για να μου το πει. Δεν περίμενε να υπάρξει κάποιο περιστατικό διάκρισης, αμφισβήτησης ή προσβλητικής συμπεριφοράς. Είχε ήδη αναγνωρίσει ότι η προστασία της αξιοπρέπειας ενός εκπαιδευτικού αποτελεί ευθύνη του ίδιου του εκπαιδευτικού θεσμού. Και αυτή η φαινομενικά απλή φράση είχε ιδιαίτερη σημασία. Δεν μου είπε ότι θα χρειαστώ κάποιον να με επιτηρεί επειδή δεν βλέπω. Δεν αμφισβήτησε την ικανότητά μου να διδάξω. Δεν αντιμετώπισε την παρουσία του σκύλου-οδηγού μου ως πρόβλημα προς διαχείριση.

Μου κατέστησε σαφές ότι, εάν κάποιος αμφισβητούσε το δικαίωμά μου να βρίσκομαι εκεί με τους ίδιους όρους αξιοπρέπειας και επαγγελματικού σεβασμού όπως οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου, δεν θα ήμουν μόνη απέναντί του.

Αυτό δεν είναι απλώς μια πράξη προσωπικής ευαισθησίας. Είναι μια στάση θεσμικής ευθύνης.

Και εδώ επιστρέφω στο περιστατικό της Θεσσαλονίκης. Ένα σχολείο δεν έχει μόνο την ευθύνη να διαχειρίζεται περιστατικά εκφοβισμού αφού αυτά συμβούν. Έχει πρωτίστως την ευθύνη να διαμορφώνει ένα περιβάλλον στο οποίο η αξιοπρέπεια κανενός εκπαιδευτικού ή μαθητή δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση.

Η συμπερίληψη δεν εξαντλείται στις ράμπες, στις τεχνολογικές προσαρμογές ή στην παρουσία βοηθητικού προσωπικού. Αποτυπώνεται και στην κουλτούρα ενός οργανισμού, στον τρόπο με τον οποίο η διοίκησή του αναλαμβάνει την ευθύνη, θέτει όρια και παρεμβαίνει απέναντι στις διακρίσεις.

Ένα σχολείο που δεν προστατεύει την αξιοπρέπεια του εκπαιδευτικού του πώς θα διδάξει στους μαθητές του την αξία της αξιοπρέπειας; 

 

Σύλλογος ΑμεΑ «Εθελοντούμε» Το σχολείο οφείλει να εξασφαλίζει σεβασμό σε κάθε άνθρωπο. Ο Σύλλογος ΑμεΑ «Εθελοντούμε» καταδικάζει το καταγγελλόμενο περιστατικό χλευασμού εκπαιδευτικού μουσικής με αναπηρία όρασης σε γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης, καθώς και τη βιντεοσκόπηση και διαπόμπευσή του στα κοινωνικά δίκτυα.

Σύλλογος ΑμεΑ «Εθελοντούμε»

Το σχολείο οφείλει να εξασφαλίζει σεβασμό σε κάθε άνθρωπο.

Ο Σύλλογος ΑμεΑ «Εθελοντούμε» καταδικάζει το καταγγελλόμενο περιστατικό χλευασμού εκπαιδευτικού μουσικής με αναπηρία όρασης σε γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης, καθώς και τη βιντεοσκόπηση και διαπόμπευσή του στα κοινωνικά δίκτυα.

Η στοχοποίηση λόγω αναπηρίας προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μέσα στη σχολική κοινότητα απαιτεί άμεση αντιμετώπιση και ουσιαστική παιδαγωγική παρέμβαση.

 

Η Εφημερίδα των ΑμεΑ - Disability News ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ Υπήρξαν θετικές εξελίξεις στα ΚΕΠΑ. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. ✅

Η Εφημερίδα των ΑμεΑ - Disability News

ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ

Υπήρξαν θετικές εξελίξεις στα ΚΕΠΑ. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

✅

 Η ψηφιοποίηση των ΚΕΠΑ το 2022, σε συνδυασμό με το δικαίωμα των συνταξιούχων αναπηρίας να εργάζονται χωρίς διακοπή της σύνταξής τους, σύμφωνα με τον Ν. 5078/2023  άρθρο 114,και , τοάρθρο 43 του Ν. 5157/2024 (ΦΕΚ 187 τ. Α'/15-11-2024

σηματοδότησαν θετικές αλλαγές στη ζωή όλων μας.

✅

 Για πρώτη φορά, με την ηλεκτρονική διαδικασία, καταργήθηκε το παράβολο και στην ένσταση. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι κατοχυρώθηκε η δυνατότητα αναδρομικής καταβολής των ποσών από την ημερομηνία του αρχικού αιτήματος προς τα ΚΕΠΑ.

✅

 Για όσους θυμούνται την παλιά διαδικασία, η αλλαγή είναι θεαματική.

✅

 Επιπλέον, οι δύο νέες δομές στο ΣΕΦ και στο Γαλάτσι είναι, κατά γενική ομολογία, αξιοπρεπέστατες.

✅

 Η φημολογία ότι απορρίπτονται περισσότεροι εξεταζόμενοι δεν επιβεβαιώνεται από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Ωστόσο, παραμένουν αρκετά  αδύναμα σημείο. Αρκετά  αγκάθια.

♦️

 1.Πολλοί, πάρα πολλοί, διαμαρτύρονται για τη συμπεριφορά των γιατρών.

Βεβαίως, δεν έχουν όλοι δίκιο. Άλλο η συμπεριφορά του γιατρού και άλλο η απόδοση ποσοστού αναπηρίας, η οποία οφείλει να γίνεται σύμφωνα με τον ΕΠΠΠΑ και τον πίνακα μη αναστρέψιμων παθήσεων.

Υπάρχει, όμως, όπως φάνηκε και στα σχόλιά σας, ένας μεγάλος αριθμός εξεταζομένων που φεύγουν από τις επιτροπές νιώθοντας πλήρη απαξίωση.

Άνθρωποι που, όπως υποστηρίζουν, υφίστανται προσβολές. Που έρχονται αντιμέτωποι με αδιαφορία, ψυχρότητα και αγένεια. Που βιώνουν τόσο έντονο άγχος και ψυχολογική πίεση, ώστε η διαδικασία της εξέτασης τούς καταρρακώνει.

Και άνθρωποι που, σε ορισμένες περιπτώσεις, επιλέγουν να χάσουν δικαιώματα, παρά να υποστούν ξανά τη διαδικασία εξέτασης από τα ΚΕΠΑ.

2

♦️

 Για πολλούς η διαδικασία είναι κουραστική και σημαίνει  σωματική εξάντληση. Άτομα με σοβαρά κινητικά προβλήματα, χρόνιο πόνο, αναπνευστική ανεπάρκεια ή μεγάλη κόπωση  χρειάζεται να επιβαρύνονται με δύσκολες μετακινήσεις Και  αναμονές 

3

♦️

 Σε αυτά προστίθεται το  οικονομικό κόστος. Εξοδα για ταξί, καύσιμα, συνοδούς, στάθμευση και πιθανή διαμονή, ιδιαίτερα για όσους κατοικούν  σε  νησιά ή απομακρυσμένες περιοχές.

🔶

 ΛΕΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ, ΕΜΕΙΣ:

Μήπως ήρθε η ώρα να οργανωθεί το πρώτο πιλοτικό πρόγραμμα για την απόδοση ποσοστού αναπηρίας χωρίς φυσική παρουσία;

Μια πρόταση που αξίζει να συζητηθεί σοβαρά.

✅

 Δεν μπορεί να εφαρμοστεί από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται εξαιρετικός σχεδιασμός, οργάνωση και σαφείς κανόνες. Ίσως, αρχικά, να μην είναι εφικτή η εφαρμογή της σε όλες τις περιπτώσεις.

✅

 Απαιτείται, επίσης, επικαιροποίηση του ΦΕΚ για τις μη αναστρέψιμες παθήσεις και του ΕΠΠΠΑ.

Πιστεύουμε, όμως, ότι ήρθε η ώρα να τεθεί το ζήτημα με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό προς τους ανθρώπους με αναπηρία.

. Σκεφτείτε 

♦️

♦️

Την  προστασία της ψυχικής υγείας και της αξιοπρέπειας για τους  ανθρώπους με ψυχικές διαταραχές, αυτισμό, μετατραυματικό στρες ή έντονο άγχος

♦️

 Την λιγότερη ταλαιπωρία για τις οικογένειες και τους φροντιστές. Οι συνοδοί δεν θα χρειάζεται να απουσιάζουν τόσο συχνά από την εργασία τους ή να οργανώνουν ολόκληρη την ημέρα τους γύρω από μία εξέταση.

♦️

 Την καλύτερη αξιοποίηση του χρόνου των υγειονομικών επιτροπών. Όταν ο ιατρικός φάκελος είναι πλήρης και τεκμηριωμένος, η αξιολόγησή του χωρίς φυσική παρουσία θα μπορούσε να αποδεσμεύσει χρόνο για πιο σύνθετα περιστατικά που απαιτούν κλινική εξέταση.

♦️

 . Ενδεχομένως ταχύτερη διεκπεραίωση των αιτήσεων. Ένα σωστά οργανωμένο σύστημα θα μπορούσε να περιορίσει τις καθυστερήσεις, τις επαναλαμβανόμενες μετακινήσεις και τις περιπτώσεις όπου απαιτείται νέα συνεδρίαση για διοικητικούς λόγους. Πρόκειται, βέβαια, για πιθανό όφελος που θα πρέπει να αξιολογηθεί στην πράξη.

♦️

♦️

♦️

 Η πρόταση δεν είναι να καταργηθεί κάθε φυσική εξέταση. Είναι να θεσπιστεί η δυνατότητα αξιολόγησης χωρίς φυσική παρουσία, όπου αυτό είναι ιατρικά ασφαλές και επαρκώς τεκμηριωμένο, με σαφή κριτήρια, διασφάλιση του δικαιώματος ένστασης και δυνατότητα αυτοπρόσωπης εξέτασης όταν είναι αναγκαία.

Για μια διαδικασία πιο ανθρώπινη. Για λιγότερη ταλαιπωρία. Για περισσότερη αξιοπρέπεια.

Για λίγο καλύτερη ζωή για όλους εμάς.

Η Εφημερίδα των ΑμεΑ Λιγότερα

Μπορεί να είναι doodle κείμεν 

Πρόσληση σε Δράση Ευαισθητοποίησης για την Αναπηρία Όρασης ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΥΦΛΩΝ

Πρόσληση σε Δράση Ευαισθητοποίησης για την Αναπηρία Όρασης

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΥΦΛΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠ’ΑΡΙΘΜ. 9977/12-12-1932 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

ΕΠΙΤΙΜΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ &

        ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΤΥΦΛΩΝ

ΜΕΛΟΣ  ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΥΦΛΩΝ & ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΥΦΛΩΝ

ΕΔΡΑ ΑΘΗΝΑ

ΒΕΡΑNΖΕΡΟΥ 31 – 104 32 ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ: 210-5245001,210-5228333,210-5228365,210-5245578

e-mail: pab@otenet.gr                        web site:  www.pst.gr

 

Αρ.Πρωτ.: 734                                                           Αθήνα, 08-10-2026

Τομέας:Γραμματείας

Πληρ.: Βίκυ Θωμοπούλου                                                                           

 

Πρόσληση σε Δράση Ευαισθητοποίησης για την Αναπηρία Όρασης

Σύνταγμα, 15 Οκτωβρίου 2026

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, σας προσκαλεί στη δράση ευαισθητοποίησης που διοργανώνει με στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού σχετικά με την αναπηρία όρασης, την προσβασιμότητα και την ισότιμη συμμετοχή των ατόμων με οπτική αναπηρία στην κοινωνία.

📅 Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
🕙 Ώρα: 10:00 – 13:00
📍 Σταθμός Μετρό «Σύνταγμα»
📌 Σημείο συνάντησης: στο πρώτο υπόγειο επίπεδο του σταθμού, δίπλα στον απτικό χάρτη.

Μέσα από τη δράση, επιδιώκουμε να αναδείξουμε τις καθημερινές προκλήσεις και δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με οπτική αναπηρία, αλλά και τη χρησιμότητα του λευκού μπαστουνιού καθώς και τη σημασία της προσβασιμότητας, της συμπερίληψης και του σεβασμού των δικαιωμάτων τους.

Η παρουσία και η συμμετοχή σας θα συμβάλουν ουσιαστικά στην προσπάθεια για μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς, όπου όλοι και όλες έχουν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης και συμμετοχής.

                                    Με εκτίμηση

                            Για το Δ.Σ. του Π.Σ.Τ.

 

Ο Πρόεδρος                                                                Η Γενική Γραμματέας

 

 

Δημήτριος Σηφάκης                                                    Θεοδώρα Φαρδέλα